Eigenlijk wilde zij me ‘Dyaantje’ noemen, ware het niet dat haar vriendin al zo heet. Dat je je werkezeltje dan niet ook zo noemt, dat snap ik wel. Sinds ik bij hen op stal sta, klopt ze me in het voorbijgaan altijd even liefkozend op mijn hoofd: ‘hé Beessie’ of, als ik hard gewerkt heb: …

Verder lezen

Drie weken lang heeft de Dyane perfect gereden. Oké, we hebben wat regen gehad onderweg en vandaag, de laatste dag van de terugweg, was dat nog wat erger. Het wegdek was soms waardeloos maar we reden en vonden alles, zoals de ontmoeting vanmorgen, nog steeds leuk. En toen gebeurde er dit. Met een grote explosie …

Verder lezen

Mijn betoog Naar de zuiderzon van 2018 moet ik herroepen. Of nee, niet zozeer herroepen dan wel nuanceren. De snelle route langs alle ijkpunten op die weg naar Zuid-Frankrijk blijft heerlijk. Het blijven herinneringsplekken van: bij het kunstwerk zijn we op de helft, bij de parasoldennen en de krekels zijn we definitief in het Zuiden …

Verder lezen

Wandelschoenen aan, stokken mee en hoed op. We gaan wandelen, zomaar de berg op en kijken waar we uitkomen. Een verhaal van hoe heet het was en hoe ver. Stenige paden, kale rotsgrond. Stekelbrem en jeneverbes en nog meer dorre prikgrassen schuren langs mijn blote benen. De zon brandt genadeloos op mijn blote schouders. Men …

Verder lezen

We zijn snel opgebroken, de volgende dag. Wegwezen daar. Wonderbaarlijk hoe Gijs alles altijd zo netjes in de auto en het karretje gepakt krijgt. Vandaag nemen we alleen kleine binnenweggetjes. Haarspeldklimmen in de eerste versnelling, lange hellingen in zijn twee. Af en toe achterliggers laten passeren en na iedere bocht een nieuw vergezicht. Dat ene …

Verder lezen

Door het plaatsje Charolles rijdend snap ik ineens wat voor soort koeien al dagen om ons heen sjouwen. Charolais koeien dus. Die wittige met een krulkuif, honderden hebben we er gezien deze week. We passeren bij La Clayette een rivier, geen idee welke. Wel een mooi, typisch Frans plaatje zo met het water en de …

Verder lezen