Rondje Texel |

Daar staan we dan. Een lange sliert, de dag voor Koningsdag toepasselijk vooral rood-wit-blauwe auto’s, uitwaaiend op een waddendijk op Texel. Waarom hebben we dat nooit eerder gedaan?

Voor ons een dagtochtje, in tegenstelling tot Limburg is dit lekker dichtbij. Schoonzoon liet weten een keertje mee te willen rijden met een clubrit, dit is de uitgelezen kans. Dochterlief moet helaas werken, wat we allemaal erg jammer vinden. Daags voor vertrek zetten we het bankje achterin de Aca, want ook onze jongste zoon en een vriend van schoonzoon willen mee. En na een laatste poetsbeurt om het Limburgse stof eraf te krijgen zijn we er helemaal klaar voor.

Om 8 uur staan schoonzoon en vriend al voor de deur. Na de koffie en croissantjes krijgen de jongelui eerst rijles, want ja, dit is een iets andere auto dan waarin zij hun rijbewijs gehaald hebben. Rond half 10 vertrekken we vervolgens in de twee auto’s naar Den Helder. Pech, de boot van 10 uur met aan boord een stuk of wat eenden vaart net af. Genoeglijk staan we buiten in de zon te kletsen, het is echter nog hufterig koud.

We hebben het eerste deel van de route voor de Tomtom gekregen, daarna wordt het ouderwets navigeren ben ik bang. Bij het startpunt, restaurant Veronica in Oudeschild, is al veel volk op de been, met een beetje manoeuvreren prakken we onze karretjes ertussen. Lopen een rondje, zeggen wat mensen gedag, drinken een bakkie koffie. Onze drie jongens brengen de gemiddelde leeftijd flink omlaag.

De papieren ritbeschrijving beslaat 1 (één!) kantje, jemig, dat wordt lastig. Nouja, vanaf de start crossen we toch allemaal achter mekaar aan. Druppelsgewijs worden na het uitlegpraatje de 41 auto’s in gereedheid gebracht voor vertrek. Een feestlint van kleuren, een regenboog aan autootjes vertrekt, het eerste dijkje op tot iedereen stilstaat. Opstellen om in colonne te rijden? Welnee, de bestuurder van de gele eend gaat op zijn dooie akkertje het dak oprollen. We schuiven er één voor één langs.

De jongelingen hebben een onderling wisselsysteem ingesteld zodat ze alle drie: een keer aan de beurt komen om te sturen; ruim achterin kunnen zitten doch met stijve nek om iets door de vooruit te zien; op de krappe bijrijdersstoel mogen navigeren.

Wat hebben we ongelooflijke mazzel met het weer. Oké, de wind snijdt maar de zon schijnt en de windveren en wolken die in de Dyaneblauwe lucht zweven maken elke foto tot een plaatje. Op de Lancasterdijk aan de Wad-kant wordt er massaal gestopt voor een fotoshoot in rood-wit-blauw.

Met de Aca nu vóór ons kachelen we met een klein plukje verder. We komen langs het geinige winkeltje, Pier 53, waar we een paar jaar geleden onze eerste molen voor in de tuin gekocht hebben. Nog steeds een mooie winkel, maar geen tijd om te stoppen. We moeten de rest bijhouden!

Eindpunt van de Tomtomroute is de vuurtoren bij De Cocksdorp. Ook daar staan de parkeerterreinen behoorlijk vol. Helemaal aan de buitenrand bij de strandopgang vinden we een plekkie in de luwte. Koffie, krentenbollen, bananen, pakjes frisdrank en uit de kofferbak van de jongens komen eveneens behoorlijke lunchpakketten tevoorschijn. Heb ik daarvoor voor een weeshuis broodjes ingeslagen? Er zijn wat restaurantjes, terrassen en een strandtent waar wat clubjes clubleden zich in terugtrekken. Wij eten daarentegen gewoon uit de kofferbak, lekker makkelijk. Hèhè, wat benne me uit hè.

De één loopt naar de vuurtoren, de andere twee gaan met Ravi het strand op. De hond wordt helemaal maf. Het duurt een poos voor ze terugkomen. Blijkbaar wilden ze tot aan het water lopen, het strand was alleen veel breder dan verwacht…

Om een uur of 2 vinden we het welletjes, de twee vrienden moeten immers nog een heel eind verder reizen. Het enige probleem is dat we nu geen Tomtom meer hebben, slechts de laatste regeltjes van de routebeschrijving. We noemen het avontuur. Of cursus navigeren. We hebben ieder zes ogen nodig: twee op het papier, twee op de weg en straatnaamborden en twee op de Tomtom om die straatnamen terug te vinden. Splitsingen zijn soms niet vermeld omdat de straat waar we op zitten schijnbaar logisch alleen naar rechts te volgen is. Of naar links. Voor een Tesselaar vast heel logisch, voor de vastelanders een raadsel. “Rechtdoor over de rotonde” maar waar blijft die rotonde nou toch? In De Koog is een afsluiting waar we bordjes volgend omheen karren en op goed geluk weer op de goede weg terecht komen. Eindelijk zien we Ecomare verscholen in de duinen liggen.

Van daaruit komen we bij het bos. Ik wist niet eens dat er op Texel een bos was. Onderscheid tussen weg en fietspad is af en toe een gok, ze zijn namelijk even breed en op beide wordt er gefietst. Het is er echt mooi én uit de wind. Bij restaurant/snackbar Turfveld bij Den Burg is het zo te zien goed druk, logisch want hiervandaan starten wandel-, fiets- en trimpaden. Ergens bij de laatste aanwijzingen vlak voor Den Hoorn missen we een straatnaam, slaan we te snel af en rijden we te ver door. Ach, één missertje op de hele reis valt nog wel mee. Omdraaien en straatje-keren, wat met de Dyane makkelijker blijkt te zijn dan met de Aca.

We hebben het bootje terug om drie uur, kunnen gelijk inschepen. We worden op een ijsje getrakteerd dat precies op is als het tijd is om de auto’s op te zoeken. Bij het ontschepen raken we de Aca kwijt. Wij hebben het stoplicht mee, zij niet. Wij hebben de brug mee, zij niet. Zij nemen daarna een andere (leukere) omweg en zijn toch slechts 5 minuten na ons thuis. De jongens zijn laaiend enthousiast en blijven maar “dankjeweldatwemeemochten” zeggen. Wij zeggen: “Dank jullie wel voor de gezelligheid!” Volgende keer zorgen we dat dochterlief ook mee kan!