Het is alweer de laatste dag van oktober als we de Acadiane en de Dyane van stal halen. Tijd voor de laatste clubtocht van dit seizoen. Tijd ook voor de herkansing van Yasmin: in april kon ze immers niet mee naar Texel.
Met twee auto’s vertrekken Gijs en ik in steeds dichtere mist naar Vleuten waar we dochterlief en schoonzoon oppikken. Na de koffie reizen we, met de jongelui in de Aca “Akka” en wij met Ravi in de Dyane, door naar het startpunt in De Meern. Het staat er al behoorlijk vol met allerhande kleurrijke eenden en aanverwanten; ik vind het net een soort confetti-feestje onder de bewolkte lucht.
In de garage van Citro Store gonst het van de leden. We maken kennis met de familie van Els, mederedactielid van het clubblad; de gemeenschappelijke hobby, de auto(s), brengt hier hele families samen. Op schragentafels staan koffie, thee, taart, noga en pepernoten en zelfs een grote pot zure bommen klaar voor de liefhebbers. Met koffie in de hand snuffelen we uitgebreid rond.
Na de inleidende praatjes, die we maar voor de helft verstaan, kunnen we, gewapend met de routebeschrijving, de auto’s opzoeken. Gijs moet even te hulp schieten met heen en weer steken om de Akka uit zijn plekje te krijgen, waarna Kevin het stuur neemt voor het eerste deel van de rit. We sluiten aan achter de Ami van Els’ broer, die op zijn beurt de rest van de zwerm eenden volgt.
Tomtom snapt al snel geen hout van de route en blijft afslagen roepen die we niet nemen. Ik word er horendol van. Hou je kop! Een onverwachte wegafsluiting in Breukelen maakt zelfs de papieren route onbruikbaar. Iedereen draait rondjes; wij volgen blindelings en zien wel waar we uitkomen. Ondertussen probeer ik landhuizen, slootjes, ophaalbruggetjes, theekoepeltjes en warme herfstkleuren te kieken, terwijl Tom blijft tetteren: sla rechtsaf, of: probeer om te keren.
Na een boel gedraai en gekronkel hebben we de juiste route weer te pakken. De Ami zijn we ergens in Breukelen kwijt geraakt; er scheurt nu een lichtgroen eendje voor ons uit. Een heel stuk kunnen we niet harder dan 30 en zodra het eventjes iets breder en overzichtelijker wordt, geeft het groene ding gas en is in mum van tijd uit zicht verdwenen. Nu moet ik weer zelf navigeren.
De route leidt ons door Loenersloot, Baambrugge en Vinkeveen. Het is er volgeplempt met belachelijke bouwwerken waar grote bewakingscamera’s en dikke hekken de bewoners een zogenaamd veilig gevoel moeten bieden. Bah, we gruwen ervan. Gauw wegwezen hier.
We sluiten aan bij de eendjesfile voor het pontje “Nessersluis” in Waverveen. Altijd een mooi kodakmoment om de variëteit van eendachtige vast te leggen. Al keuvelend zijn we sneller aan de beurt dan verwacht; ik heb net tijd om gauw een broodje uit de picknicktas in de kofferbak te grissen.
Na de pont neemt Yasmin het stuur van de Akka over. Dat de kinderen genieten is overduidelijk aan die blije gezichten te zien. Een gezellige picknickplek zijn we alleen nog niet tegengekomen. Over de “Pondskoekersluis” vinden we tenslotte een toeristisch overstappunt, links van het dijkweggetje: een groot, verlaten grasveld met balkenhekjes. Eindelijk geen geraas, geslinger of gewaggel. We maken koffie, eten een broodje en snoepen van zelfgemaakte glutenvrije madeleines. Hèhè, kwart voor vier. Het werd weleens tijd.
De zon breekt voorzichtig onder de mist door als we verder toeren. Een rood-goudkleurige fazant kuiert op zijn gemak het polderweggetje over en verdwijnt onder een heggetje. De gele AK400 besteleend uit Woerden, die ineens voor ons opduikt, weet de weg. Zijn gele achterdeurtjes weerkaatsen de lage zonnestralen in ons gezicht; onze langgerekte schaduw rijdt voor ons uit.
Hieronder nog een paar foto’s gemaakt door Yasmin en Kevin:
Na Haarzuilens, waar de wit-rode vlaggen met het wapen van Haarzuilens nog halfstok hangen vanwege het overlijden van Alexandra barones van Zuylen van Nijevelt, komt het einde van de rit in zicht. Om een uur of vijf zijn we terug waar we begonnen. Yasmin schrijft de antwoorden van de puzzeltocht over op het antwoordenvel en levert dat in bij de feestcommissie. Ze vallen niet in de prijzen, maar een pret dat ze hadden!
Uitgekeken zwaaien we iedereen gedag en dan kronkelen we even later naar Harmelen, waar Kevin restaurant Kloosterhoeve heeft gereserveerd. Het restaurant ligt aan de andere kant van de kerk, tegenover ons hotel. Lekker dichtbij! Het eeuwenoude pand heeft stokoude plavuizen en tegeltjes en zware eiken balken en deuren die de verscheidene zaaltjes onderling kunnen verbinden. Wat een ambiance; dat belooft veel goeds.
Het eten is heerlijk, de porties precies goed. We delen de toetjes en zitten dan bommetje vol. Kevin ziet kans ongemerkt weg te sneaken om te betalen. Hé, dát was niet de bedoeling! Ouders trakteren, dat is de wet van Karres. Toch vinden we het heel lief en bedanken we ze hartelijk. De kinderen stralen: YES, “gewonnen”! Onze kans komt wel weer.
Wij checken in bij het Wapen van Harmelen en krijgen een kamer aan de overkant in de dependance. Een flinke hoekkamer met uitzicht op het pleintje. Gijs brengt Yasmin en Kevin naar huis; Ravi en ik blijven op de kamer, bijkomen van de dag.
Zondag worden we laat wakker, dankzij het perfecte bed heb ik heerlijk geslapen. We ontbijten op ons gemak aan de overkant. Prima ontbijt, heerlijk hete thee en een eitje: helemaal goed. Om tien uur laden we de auto in en zetten koers naar de snelweg. Dik een uur later zijn we thuis en staat de koffie snel klaar.
Ja, zo kwam er aan het rittenseizoen een end, met een mooie herfstrit, leuke ontmoetingen en een gezellig samenzijn met dochter en vriend. ’t Is weer voorbij, die mooie zomer!
