Verhalen |

Rondje Texel

Nadia

29 april 2026

Daar staan we dan. Een lange sliert, de dag voor Koningsdag toepasselijk vooral rood-wit-blauwe auto’s, uitwaaiend op een waddendijk op Texel. Waarom hebben we dat nooit eerder gedaan?

Voor ons een dagtochtje, in tegenstelling tot Limburg is dit lekker dichtbij. Schoonzoon liet weten een keertje mee te willen rijden met een clubrit, dit is de uitgelezen kans. Dochterlief moet helaas werken, wat we allemaal erg jammer vinden. Daags voor vertrek zetten we het bankje achterin de Aca, want ook onze jongste zoon en een vriend van schoonzoon willen mee. En na een laatste poetsbeurt om het Limburgse stof eraf te krijgen zijn we er helemaal klaar voor.

Om 8 uur staan schoonzoon en vriend al voor de deur. Na de koffie en croissantjes krijgen de jongelui eerst rijles, want ja, dit is een iets andere auto dan waarin zij hun rijbewijs gehaald hebben. Rond half 10 vertrekken we vervolgens in de twee auto’s naar Den Helder. Pech, de boot van 10 uur met aan boord een stuk of wat eenden vaart net af. Genoeglijk staan we buiten in de zon te kletsen, het is echter nog hufterig koud.

We hebben het eerste deel van de route voor de Tomtom gekregen, daarna wordt het ouderwets navigeren ben ik bang. Bij het startpunt, restaurant Veronica in Oudeschild, is al veel volk op de been, met een beetje manoeuvreren prakken we onze karretjes ertussen. Lopen een rondje, zeggen wat mensen gedag, drinken een bakkie koffie. Onze drie jongens brengen de gemiddelde leeftijd flink omlaag.

De papieren ritbeschrijving beslaat 1 (één!) kantje, jemig, dat wordt lastig. Nouja, vanaf de start crossen we toch allemaal achter mekaar aan. Druppelsgewijs worden na het uitlegpraatje de 41 auto’s in gereedheid gebracht voor vertrek. Een feestlint van kleuren, een regenboog aan autootjes vertrekt, het eerste dijkje op tot iedereen stilstaat. Opstellen om in colonne te rijden? Welnee, de bestuurder van de gele eend gaat op zijn dooie akkertje het dak oprollen. We schuiven er één voor één langs.

De jongelingen hebben een onderling wisselsysteem ingesteld zodat ze alle drie: een keer aan de beurt komen om te sturen; ruim achterin kunnen zitten doch met stijve nek om iets door de vooruit te zien; op de krappe bijrijdersstoel mogen navigeren.

Wat hebben we ongelooflijke mazzel met het weer. Oké, de wind snijdt maar de zon schijnt en de windveren en wolken die in de Dyaneblauwe lucht zweven maken elke foto tot een plaatje. Op de Lancasterdijk aan de Wad-kant wordt er massaal gestopt voor een fotoshoot in rood-wit-blauw.

Met de Aca nu vóór ons kachelen we met een klein plukje verder. We komen langs het geinige winkeltje, Pier 53, waar we een paar jaar geleden onze eerste molen voor in de tuin gekocht hebben. Nog steeds een mooie winkel, maar geen tijd om te stoppen. We moeten de rest bijhouden!

Eindpunt van de Tomtomroute is de vuurtoren bij De Cocksdorp. Ook daar staan de parkeerterreinen behoorlijk vol. Helemaal aan de buitenrand bij de strandopgang vinden we een plekkie in de luwte. Koffie, krentenbollen, bananen, pakjes frisdrank en uit de kofferbak van de jongens komen eveneens behoorlijke lunchpakketten tevoorschijn. Heb ik daarvoor voor een weeshuis broodjes ingeslagen? Er zijn wat restaurantjes, terrassen en een strandtent waar wat clubjes clubleden zich in terugtrekken. Wij eten daarentegen gewoon uit de kofferbak, lekker makkelijk. Hèhè, wat benne me uit hè.

De één loopt naar de vuurtoren, de andere twee gaan met Ravi het strand op. De hond wordt helemaal maf. Het duurt een poos voor ze terugkomen. Blijkbaar wilden ze tot aan het water lopen, het strand was alleen veel breder dan verwacht…

Om een uur of 2 vinden we het welletjes, de twee vrienden moeten immers nog een heel eind verder reizen. Het enige probleem is dat we nu geen Tomtom meer hebben, slechts de laatste regeltjes van de routebeschrijving. We noemen het avontuur. Of cursus navigeren. We hebben ieder zes ogen nodig: twee op het papier, twee op de weg en straatnaamborden en twee op de Tomtom om die straatnamen terug te vinden. Splitsingen zijn soms niet vermeld omdat de straat waar we op zitten schijnbaar logisch alleen naar rechts te volgen is. Of naar links. Voor een Tesselaar vast heel logisch, voor de vastelanders een raadsel. “Rechtdoor over de rotonde” maar waar blijft die rotonde nou toch? In De Koog is een afsluiting waar we bordjes volgend omheen karren en op goed geluk weer op de goede weg terecht komen. Eindelijk zien we Ecomare verscholen in de duinen liggen.

Van daaruit komen we bij het bos. Ik wist niet eens dat er op Texel een bos was. Onderscheid tussen weg en fietspad is af en toe een gok, ze zijn namelijk even breed en op beide wordt er gefietst. Het is er echt mooi én uit de wind. Bij restaurant/snackbar Turfveld bij Den Burg is het zo te zien goed druk, logisch want hiervandaan starten wandel-, fiets- en trimpaden. Ergens bij de laatste aanwijzingen vlak voor Den Hoorn missen we een straatnaam, slaan we te snel af en rijden we te ver door. Ach, één missertje op de hele reis valt nog wel mee. Omdraaien en straatje-keren, wat met de Dyane makkelijker blijkt te zijn dan met de Aca.

We hebben het bootje terug om drie uur, kunnen gelijk inschepen. We worden op een ijsje getrakteerd dat precies op is als het tijd is om de auto’s op te zoeken. Bij het ontschepen raken we de Aca kwijt. Wij hebben het stoplicht mee, zij niet. Wij hebben de brug mee, zij niet. Zij nemen daarna een andere (leukere) omweg en zijn toch slechts 5 minuten na ons thuis. De jongens zijn laaiend enthousiast en blijven maar “dankjeweldatwemeemochten” zeggen. Wij zeggen: “Dank jullie wel voor de gezelligheid!” Volgende keer zorgen we dat dochterlief ook mee kan!

PS: de meeste foto’s zijn van mij, voor de rest © Gijs, Casper, Kevin, Stan.

Stofhappen

Nadia

geen reacties

15 april 2026

Half april, een zonnige waaibomendag. Als dit zo blijft hebben we morgen mazzel met de 2CVclub-rit in Limburg. Gijs heeft een grappige B&B in de buurt geboekt. Daar kunnen we vanaf 4 uur terecht, ruimschoots tijd om eerst bij redactie-collega Els een bakkie te doen. En met dat plan gaan we op pad.

Bij Els aangekomen worden we gastvrij ontvangen in een heerlijke woonboerderij die aan allerlei verbouwingsperikelen onderhevig is. Wat een ruimte! Hoewel het fris is, drinken we in de tuin thee en kletsen we 5 kwartier in een uur. We bewonderen uiteraard haar nieuwe Aca-aanwinst. Geen foto’s gemaakt stom genoeg. Buiten naast het huis doen we wel een fotosessie bij de Citroëns op de oprit.

Tegen vieren zwaaien we vrolijk “tot morgen!” Binnendoor crossen we naar Ospel. Ik zie onderweg topzwaar bloeiende prunussen, uitgebloeide magnolia’s en paarse seringen die aarzelend beginnen open te komen. Bij B&B De Turfstaeker aangekomen blijkt dat we gewoon binnen hadden kunnen lopen. Ja, weten wij veel, we zijn onpersoonlijke Ibissen en Novotels gewend… We krijgen koffie, thee en een dikke plak verse cake toegestopt en praten wat met de twee andere gasten. Een halfuurtje later deponeren we alle spullen in de ruime kamer. Een privé tegelterrasje kijkt uit op een groot weiland met een vijver waar een husseltje loopeenden rondkwaken. Langharige geiten met vier jonkies kuieren er rustig tussendoor, kijken zelfs niet op of om als er twee lompe pony’s langs komen denderen.

Op weg naar het restaurant, Peerkesbosch, verbaas ik me over de vele hypermoderne, om niet te zeggen M. Hulot futuristische villa’s. Van boerderettes tot walgelijke nep-kasteeltjes, het cliché “hoe meer poen hoe minder smaak” lijkt maar al te vaak van toepassing. Passeren in Nederweert een nieuwbouwwijk met absurd grote huizen op ieniemienie kavels, mannetje aan mannetje. Welke architect dit verzonnen heeft, hij mag terug naar de tekentafel. De volgende morgen maak ik er foto’s van ter bewijs.

Via een onverhard zandpad komen we bij het bosrestaurant. We schuiven aan ons gereserveerde tafeltje in de hoek, Ravi aan de voeten. Het restaurant zit goed vol, wat voor de Indiër geldt, geldt ook hier: als de locals er eten, is het goed eten. De gigantische burratasalade krijg ik voor driekwart op. De gekarameliseerde perzik en geroosterde walnoten snoep ik er nog tussenuit en dan zit ik bommetje vol.

We lopen een stuk naar de bosrand, langs de alpaca’s en de walibi’s, de kippen en de paarden. Het grote terras zal ’s zomers stampvol zitten, nu is het te koud.

In de schemering tuffen we terug. Op ons kamerke is het stil. Welterusten.

De volgende morgen staat er een prima ontbijt met een grote pot thee, verse jus, eitjes, afbakbroodjes en zelfs een gekookt eitje voor de hond klaar. We hebben tijd zat voor we kallum-an naar Stramproy vertrekken.

Bij het startpunt is een grote parkeerplaats opengesteld voor de eenden. Buiten is de wind koud, bibberend schiet ik wat willekeurige plaatjes. Het kleine kroegje kan de vraag naar koffie amper aan, de wachttijd loopt op aangezien elk kopje koffie per stuk klaargemaakt wordt in de keuken. Lekkere koffie, dat wel. Na het praatje kunnen we eindelijk op pad. Met alleen een papieren routebeschrijving, oei. Met een stuk of wat spontane aanwaaiers meegerekend zijn we met meer dan 60 auto’s.

We zitten in de voorhoede-colonne. “Follow the leader”, dan kom je er wel. Tot Peer zitten we continue achter dezelfde Charleston. We scheuren van het ene onverharde pad naar het volgende, geweldig stoffig maar leuk. Met die boerenlandpaadjes is het logisch dat de Tomtom daar geen GPX route van kon maken, volgens dat schermpje rijden we door het grote niets.

In Peer stopt de meute bij Poire et Provence. De hele winkelstraat en verder is volgepakt met 2CV’s tot een kleurrijk feestje. Poire et Provence zelf is een curiosa en tuttemezooi souvenirwinkeltje zoals overal in Zuid-Frankrijk, heerlijk om in rond te snuffelen. Bij Léonidas ertegenover krijgen we een bolletje ijs.

Hierna zoeken we het dichtstbijzijnde tankstation. Tank en reservetankje volgooien, duurder dan vorige maand scheelt het toch nog steeds twee kwartjes de liter met de pomp in Middenmeer. Bij de kerk in Peer hervatten we de routebeschrijving. In ons uppie, dus ik moet aan de bak als navigator. En meeschrijven. En fotograferen. En op de weg letten. En op het papier letten. Leve de reispillen.

Vrij snel na de bebouwing ziet Gijs een bankje dat we gelijk bezetten. Tijd voor koffie en een broodje. Als ik net een hap genomen heb, stopt er een stel clubgenoten. Ze vissen stoeltjes uit de kofferbak en komen er gezellig bij zitten lunchen. Gaandeweg komen er steeds plukjes eenden langs toeteren, ik krijg een lamme arm van het terugzwaaien.

Brood op, koffie op: we gaan door! Een tankstation wordt overvallen door de halve club, blij dat wij dat al gedaan hadden. In België is overigens net als in Weert weinig te merken van enige economische crisis als we afgaan op de vele nieuwbouwvilla’s en bouwprojecten. Na een paar kilometer duiken we gelukkig weer de zandpaden op. Het is te koud om met open dak te rijden, de foto’s door de voorruit worden al stoffiger.

Vlak vóór de laatste rotonde, op 100 meter van het eindpunt klappen er twee 2CV’s op elkaar. De weg wordt ineens versperd door een zwerm eenden. We kunnen niet goed zien wat er nou aan de hand is, dat wordt pas duidelijk als we erlangs kunnen schuifelen. Beide wagens hebben veel schade. Wat een naar einde voor de eigenaars, en dat na zo’n gave tocht!

Bij het maffe cafeetje zeggen we wat mensen gedag en zetten koers naar huis. Het hoost van de lucht, de hele terugweg. Als het verzamelde stof tijdens de rit vandaag spoelt in vuile stroompjes van de ruitenwissers af. Op de Veluwe knoertharde wind pal schuin tegen. De auto stuitert alle kanten op.

Na ruim 3 uur snelwegrumoer zijn we eindelijk thuis. We zijn kapot. Volgende keer Limburg: twee overnachtingen boeken!

Wegwezen!

Nadia

geen reacties

16 maart 2026

Weg uit sleur en drukte, gewoon een paar dagen er helemaal tussenuit. Dat is het plan. Om nou voor een weekje naar Thailand te vliegen en daar dezelfde dingen te gaan bekijken die we al vaker gezien hebben, dat is teveel gedoe op niks af. We zoeken het iets dichter bij huis, dan kan de hond ook mee. Wel zo gezellig.

File-ontwijkend via Eindhoven rijden we Nederland uit. Na de koffie net over de grens in België gaat het dak open en het vest uit; de zon wordt weliswaar gesluierd door hoogvliegend Saharastof, de temperatuur is heerlijk. Het laatste uur tot onze bestemming zetten we de Tomtom op kronkelen door de Ardennen, we hebben tijd zat. Ineens dwalen we door een totaal ander landschap. Weides, bossen, dorpjes en tsja, daar word je plotsklaps een off-road pad ingestuurd. Leuk met de Dyane, de Snoek heeft er evenmin problemen mee.

Precies om 4 uur arriveren we in Six-Planes (70 inwoners) waar we worden verwelkomd door een oud dametje dat ons meeneemt de oprit naar het huisje op. La Petite Maison is precies wat het belooft: een knus-kneuterig natuurstenen huisje met een later aangebouwde vestibule zoals je dat vaak ziet in België en Frankrijk. De grote tuin is geheel voor ons, in die verre schuur ligt voldoende hout als we meer nodig hebben om te stoken. Het huisje is compact maar alles is er. Op zijn Belgisch aan elkaar geknoopt doch functioneel, tot de plastic bloemetjestafelkleden aan toe. Elke wand is voorzien van minimaal één of twee schilderijtjes, terwijl je, als je naar de voorste muur kijkt, een levend schilderij omlijst door een 80cm diep kozijn ziet. De stoelen buiten lonken. Omringd door vogels en stilte, proosten we op een paar dagen weg-zijn.

Op een prent aan de wand zie ik dat la Petite Maison 100 jaar geleden een schooltje was. Op de foto zien we de schoolmeester poseren met zijn 23 leerlingen voor het raam van wat nu de keuken is. Helaas zijn veel oude kenmerken, zoals de stenen raamomlijstingen verdwenen door isolatie- en moderniseringswoede. De robuust-eiken raamstijlen zijn lang zo mooi niet.

Het koelt snel af als de zon weg is. Het aansteken van het houtkacheltje is een uitdaging: de beloofde aanmaakblokjes en lucifers ontbreken. Gelukkig had Gijs die laatste thuis nog snel in het krat erbij gegooid. Hij weet met de láátste lucifer het vuurtje aan te krijgen.

De rest van de avond zitten we moe en rozig maar bar tevreden voor het kacheltje dat gezellig sputtert en vlamt. Ravi maft aan Gijs’ voeten.

We beginnen de dag met het verkennen van het slaperige dorp. Ergens zit een specht in zijn boom te beitelen. Honderden mussen, mezen, groenlingen en een blaffende hond in de verte versterken het geluid van de stilte.

Na de koffie in de tuin rijden we naar Alle, daar zit een boulangerie en een kleine supermarkt waar Gijs lucifers en aanmaakblokjes haalt. De Semois staat hoog. Overal langs de slingerweg passeren we watervalletjes en snelstromende greppeltjes, langs de rivier zijn veel gîtes en campings. In Alle staat de kerstversiering tussen de carnavalsconfetti.

We nemen een spannende route terug. Wanneer we op een wegkapelletje met gebrandschilderde glas-in-lood ramen stuiten, stappen we even uit. Het blijkt een grafmonument te zijn voor een verzetsstrijder in WO2. De klok heeft een mooie galm, we kunnen het niet laten om het touw een zwengel te geven.

We lunchen met de gekochte lekkernijen buiten. Langzaamaan wordt de zon weer stoffig. Ik hou het tot half 5 uit, dan gaan we naar binnen.

En ook zondags is het prachtig weer, waar hebben we het aan verdiend. We gaan voor de lunch naar Vresse, een pizzeria is open en we kunnen lekker buiten zitten. Een derde van mijn pizza wordt ingepakt, avondeten voor vanavond.

Uitbuikend lopen we naar de Semois. Op de grasvelden langs de oevers wordt volop gepicknickt. Na het rustieke stenen boogbruggetje volgt een asfaltwandelpad de rivier. Honderden soorten mosjes en felgroene varentjes hebben de stenen muurtjes langs het pad gekoloniseerd, overal sijpelt helder gedruppel. Om een rondje te maken is er ’s zomers als de rivier laag staat een brug, een soort vlot-/touwbrug waar vroeger de tabakstelers gebruik van maakten om van de ene akker naar de andere te kunnen lopen. Wij keren om en lopen dezelfde weg terug.

Wordt het al eentonig? Ochtendkoffie in de zon. Een dikke reuzenhommel zoemt om ons hoofd, verdwijnt af en toe tussen de warme leistenen van de muur en komt ergens anders weer naar buiten.

Suf genoeg ontdek ik nu pas de stapel folders en infoboekjes in de vestibule. Ik vind een makkelijke wandeling van 5,5 kilometer, de “Route de Maquis”, route van het verzet. Startpunt: de Millennium toren in Gedinne. Het pad is op veel plaatsen van een informatiebord voorzien. Hoe het verzet hier in 1944 georganiseerd was, wat de omstandigheden toen waren, etc. In die dagen was er natuurlijk geen keurig bewegwijzerd pad, slechts dicht bemost bos. Er is van alles te lezen wat ik niet doe. Ik onthoud het toch niet, ik maak er wel een foto van als het me interessant lijkt.

Het eerste deel van de tocht is een dalende asfaltweg door gekapt boslandschap met wijd uitzicht. Halverwege slaan we af, het bos in. Het steenslag-pad stijgt licht, in de greppels en geulen naast het pad gutst water. We zien een paar stammetjes als potloden geslepen rond een kreekje liggen, een beverdam heeft een vennetje gecreëerd (geen foto helaas). Het pad wordt al drassiger en als de plassen te groot zijn, tilt Gijs Ravi eroverheen. De arme hond gaat in de vertraging, het is best een end al met al.

Thuis is er thee op het terrasje. Elke middag voeren twee of drie buizerds een luchtshow op, geweldig gezicht.

Laatste dag. Omdat het vanmiddag schijnt te gaan hozen gaan we vroeg aan de wandel. Er is een wandeling (route 7, groene rechthoekje op de kaart bij de kerk) vanaf Six-Planes, 6 kilometer moet te doen zijn. Heuvel op, heuvel af, door de weilanden en bos, mest, modder en blub. De kerk in Gros-Fays heeft een oude façade en een lelijk-moderne zijkant. Blijkt afgebrand geweest te zijn en “economischer” herbouwd.

Die 6km zijn er 7,5, ruim 10.280 stappen, ik ben kapot. Koffie.

Gijs rijdt ff naar de super, ik doe niks meer behalve theedrinken. De lucht is nu helemaal dichtgetrokken, de regen laat niet lang op zich wachten. Gijs haalt een kruiwagen hout, de kachel gaat aan. Zo redden we wel de avond door.

Ik borstel Ravi in de vestibule, eerst nog begeleid door vogelkoren maar algauw worden die overstemd door het geroffel van de volgende bui. Net een tentdak, dat geratel op het plexiglas-golfplaten dak.

Het blijft op en af plenzen. Ravi verzet geen stap meer. Ik ook niet.

De laatste nacht slapen we altijd wat onrustig en zijn we er bijtijds uit. Anderhalf uur later zijn we klaar voor vertrek, inclusief het huisje aan kant gemaakt. Gijs zegt mevrouw gedag, inspectie gelooft ze wel. On y va. Il pleut.

Bij Thynes spotten we een picknickhutje. De thermosfles doet het niet goed, dus de koffie gieten we zo naar achteren. We staan droog maar bagger, wat is het koud!

We slingeren verder. Door de mistroostige voorruit maak ik geen foto’s hoewel er genoeg te zien is. Vakwerkboerderijtjes en kerkjes met leien daken glimmend van de nattigheid; wit en roze prunussen, knalgele forsythia’s en grote solitaire magnoliabomen vol in bloei. In elk zichzelf respecterend dorp ligt een stapel snoei- en afvalhout klaar om in het weekend voor Pasen te worden aangestoken. Borden waarin het “Grand Feu” wordt aangekondigd staan al van verre langs de weg. We krauten door weilanden, de modder spat tot op het dak bij de diepe plassen en vervolgens kriskras door bossen via een superspannend-steile afdaling tot we uitkomen bij Yvoir aan de Maas. De rivier is hier heel breed en stroomt snel.

Genoeg gekronkeld. Na het tanken wordt Tom ingesteld op snelste route, nu wel via Brussel en Antwerpen. Op de snelweg is het zicht nagenoeg nihil. Wát een nattigheid! File bij Brussel, Antwerpen rijdt aardig door. Vooral laatste uur file, A8, A7. En thuis schijnt de zon.

á la prochaine!

Project Aca

Nadia

geen reacties

31 december 2025

Na een paar proefritjes nu het nog mooi weer is, gaan “we” aan de slag. Ik zeg wel “we” maar iedereen weet dat ik Gijs bedoel.

We beginnen met ontroesten aan de binnenkant. Een Spaans slakkenhuisje komt tevoorschijn bij het lostrekken van de oude, mee-gespoten, geluidsisolatie bij onze voeten. We constateren dat daar slechts wat kleine plekjes aandacht behoeven.

Gijs gaat verder met de laadvloer. Roest zoveel mogelijk wegkrabben, vervolgens met rust-preserver (RX5) insmeren om de roest te impregneren en neutraliseren. Dat is doorzichtig spul dat er helemaal in en tussen kruipt. Als dat gedroogd is kan er antiroestbeschermspul (RX10) op, een zwart, haast rubberig goedje. Ook dat moet lang drogen en pas dáárna kan ik kwasten.

De industrielak die ik bij de bouwmarkt op de kleurcode heb laten mengen, is, nadat Gijs er wat wit doorheen gemengd heeft, goed genoeg voor de binnenkant, al is het iets te blauw in vergelijking met de originele lak. Een plat vlak schilderen lukt mij zelfs.

Als het antiroesten en verven is gebeurd, kunnen de anti-dreunplaten tegen de voorkant van de voetenbak geplakt worden, waarna de nieuwe vloermatten erin kunnen. De laadvloer krijgt een nieuwe mat en dan mag ik het wagentje pimpen. Het vliegend vloerkleed arriveert, Ravi komt eens inspecteren. Het duurt niet lang voor hij erop staat, eens links krabt, dan rechts, vier rondjes om zijn as draait waarna hij zich als een tevreden pasja in het midden van het tapijtje uitstrekt. Beproefd en in orde bevonden.

Lak voor de buitenzijde laten we na een zonnig ritje mengen bij Fraay in Purmerend. We hadden wel een potje tweecomponentenlak op kleur meegekregen, maar Gijs gebruikt in de airbrush liever metaallak. Na meting blijkt het bleekblauw een ‘reguliere’ industriekleur te zijn waarmee ze in Spanje hebben overgespoten. Frappant.

Inmiddels is het november en gaat Gijs met de onderkant van de bodem aan de slag. Die ziet er op zich prima uit, een laag antiroest is alleen wel noodzakelijk. Eerst in de wasbox de boel schoonspuiten: de modder zit in alle hoeken en gaten. Na een dag drogen met de ventilator erop wordt de Aca op de brug gehesen. Een hogedruk-luchtblazer perst er nog veel bende onderuit. De naast de brug geparkeerde bolide wordt beschermd door twee grote schermen. Als dat gebeurd is, gaat Gijs met de honden-waterblazer de laatste hoekjes en gaten na.

Nu kunnen we echt aan de gang. Gijs demonteert de voorspatborden zodat hij overal goed bij kan. Nu is goed te zien hoeveel vuil er nog steeds is achtergebleven, dat wordt eerst weggeveegd. Daarna spuit hij met een slangetje aan de spuitbus de binnenkanten in met de rustpreserver. De brug en de vloer zijn bedekt met zeilen om de garagevloer niet te smerig te maken, het spul lekt namelijk overal langs.

Elk blootgelegd stuk metaal wordt zorgvuldig bedekt met het glimmende goedje. Ook het uit elkaar gehaalde en schoongemaakte rooster achter de grille krijgt uit voorzorg een laagje. De kunststof grille zelf krijgt direct nieuwe glanzende chevronnetjes. Staat wel zo sjiek.

Wanneer alles ingesmeerd en gedroogd is wordt in de holle ruimtes een schuimachtig spul gespoten (RX7). Dat blijft flexibel en kleverig. De rest wordt ingespoten dan wel ingesmeerd met de zwarte antiroestbeschermer. De beugels van de grille krijgen een nieuw laagje Hammerite verf.

Na een paar dagen drogen gaat de Aca terug de geprepareerde wasbox in. De vloer wordt beschermd met een verse laag plastic. De achterkant van de auto is zo hoog mogelijk opgekrikt zodat alle gaten en kieren van de onderkant verder bewerkt kunnen worden. Gijs hult zich in een witte wegwerpoveral, schudt de nieuwe spuitbus met “underbody coating” en kruipt onder de auto om alle hoeken en kieren grondig te behandelen.

Wanneer de roestprotector gedroogd is en de hal, brug en wasbox zo goed gepoetst zijn dat het net is of er niks gebeurd is, staat de Aca weer in zijn eigen hok. Hier hebben we de komende maanden rustig de gelegenheid om kleinere plekjes bij te werken en te verfraaien.

Op een mistige vrijdag in december maken we om het resultaat te vieren een ontspannen toertje door de Noordkop langs de Helderse duinen. Een paar dagen later wordt er zóveel gepekeld dat het zonde zou zijn van het vele werk om nog meer tochtjes te maken. Hoe hard de zon ook schijnt…

Gek

Nadia

geen reacties

6 november 2025

“Zijn jullie nou helemaal gek geworden?”
Nou, laat ik het zo zeggen. We worden wel steeds ietsje gekker, maar nog niet zoveel dat we helemáál gek zijn geworden. Denk ik toch.

Want wat gebeurt er wanneer je plotseling de vraag krijgt of we interesse zouden hebben in een Acadiane Mixta? Dan word je toch vanzelf heel begerig? Niks geks aan.

De eigenaar die ons het mailtje stuurt, is Tien, die we kennen van de Dyane Vereniging. Zij werkt onder meer bij de Eendengarage in Wormer. Motorisch, technisch en qua onderhoud zit het goed met deze auto, daar kunnen we zeker van op aan. Of we nou echt dríe oldtimers nodig hebben, vragen we ons vervolgens af. Nee natuurlijk niet, met zijn tweeën vier auto’s hebben is lichtelijk overdreven, milieuonvriendelijk en ga zo maar door. Maar het is wél leuk. Twijfels omtrent stalling worden snel door onze buurman verholpen, de Snoek mag in zijn grote hal gestationeerd worden zodat de Aca in onze box kan slapen. Aldus kunnen we antwoorden dat we inderdaad geïnteresseerd zijn.

Enkele dagen later ontvangen we meer details. Leeftijd, kleur, datum tenaamstelling in Nederland, kilometerstand en de hele restauratiegeschiedenis.

Een Acadiane Mixta is een Spaanse bestel-Dyane met een bankje en schuiframen achterin. Het staat te boek als een personenauto, een stationwagen met geel kenteken zogezegd. De benaming is Dyane 6-400 Mixta, Spaans voor gemengd gebruik. En die stond, zoals Tien wist, met potlood in de kantlijn van ons verlanglijstje geschreven…

Hij is van 24 februari (Ma’s verjaardag!) 1984 en in 2021 is hij naar Nederland gekomen. De kleur Bleu Camarque, code AC 635, is alleen in 1984 gebruikt. Het vergrijsde blauwgroen doet denken aan de zinderende zomerlucht boven de Rivièra. De Nederlandse kentekenplaat achterop begint met N-7. Charles Trenet zong erover, de route nationale N7: “Le ciel d’été remplit nos cœurs d’sa lucidité […] on est heureux Nationale 7” [“De zomerhemel vult onze harten met zijn helderheid, […] we zijn gelukkig op de N7.”] I rest my case. Eén en al vrijheid.

We worden steeds enthousiaster en op een zonnige dinsdagavond in augustus rijden we de dijk over naar Friesland. In het echt ziet de auto er nog mooier uit dan we ons herinnerden. De Mixta staat aquamarijn te glimmen in de avondzon, met aan weerszijden een knalrode pompeblêd-smiley. We babbelen wat, tasten wat af en bladeren door de stapel papierwerk. Tien heeft werkelijk álles bewaard en gedocumenteerd, de importpapieren, de originele Spaanse papieren, de keuringsrapporten en wanneer ze welk probleem en reparatie heeft aangepakt.

Na een rondje om de auto, klep open, deurtjes open enzovoort wordt het tijd voor een proefrit. Tien neemt plaats achter het stuur, ik ernaast. Starten gaat soepel… té soepel. De grote sprong voorwaarts!

Er is iets mis met de versnelling. Vanmiddag is er nog mee gereden en nu dit. We balen er gedrieën van, wat een domper. Telefonische hulplijnen kunnen zo gauw geen oplossing bieden. Evengoed komen we overeen dat we de auto graag willen hebben.

Enkele dagen later gaat de Aca op transport naar Wormer. Daar wordt de motor eruit gehaald, geconcludeerd dat het niet de koppeling is. Dat is jammer want nu moet de versnellingsbak open gemaakt worden. Gelukkig is hij in goede handen, we hebben er alle vertrouwen in. De pignon-as in de versnellingsbak blijkt gebroken te zijn. Er komt een andere, weliswaar gebruikte want nieuw niet te krijgen, in. Na deze versnellingsbakrevisie en wat andere reparatietjes rolt de auto in één keer zonder opmerkingen door de APK keuring. Zitten we de komende twee jaar goed.

We hebben mazzel, de auto mag tijdens onze vakantie tussen de stellingen bij de Eendengarage blijven staan. En de eerste de beste vrijdagmiddag dat we thuis zijn, zetten we koers naar Wormer. Likkebaardend kijken we in de snoepwinkel van Sander Aalderink rond, wat een enige auto’s staan hier. De leukste staan buiten: de Aca en onze eigen Dyane.

Het op naam overzetten kan ter plaatse en is in mum van tijd gebeurd. Daarna maak ik samen met Tien een proefritje. Bloednerveus ben ik en Tien zit met kromme tenen naast me als ik het stuur heb overgenomen. Heel begrijpelijk want het is alweer een poosje geleden dat ik in de Dyane reed. Ze geeft me een boel tips, die ik op de terugrit kronkelend door Noord-Holland hardop in mezelf herhaal. Achter Gijs aan scheurend langs Knollendam, Driehuizen, door de Schermer, langs Heerhugowaard zweet ik me peentjes. Hard werken, dit vrachtwagentje, al hoef ik hoegenaamd geen kracht te gebruiken. Sturen zonder stuurbekrachtiging is voor mij echter een complete workout. Heelhuids bereiken we het thuishonk.

In de dagen die volgen maken we een lijstje wat we allemaal aan de Aca willen doen. Hoewel het lijstje gestaag langer wordt, volgen de eerste groene vinkjes erachter al snel. Anti-roest behandelen heeft prioriteit, ik wil hem zoveel mogelijk als dagelijkse auto gebruiken. Nieuwe vloermatten en antidreunplaten tegen het geluid. Kleine dingen zoals een alarm zodat ik mijn lichten niet vergeet uit te doen. En ja, die “pompeblêdjes” gaan eraf, hoe vrolijk ze ook de wereld in kijken. In dit Noord-Hollandse kassengebied zien ze me aan voor de groenteboer die tomaten langsbrengt…

Terug naar de vraag of we helemaal gek zijn geworden. Waarom anders zou een mens zoveel oldtimers willen hebben. Toch is het antwoord heel simpel, en iedere oldtimerfan of citrofiel zal het herkennen. We zijn gewoon hebberig.

Wordt vervolgd…

Laatste week

Nadia

geen reacties

28 oktober 2025

Net als de rest van Frankrijk staat ook Entrevaux een hoop bagger te wachten komende week. Het wordt tijd om te verkassen. In Cavalaire zal eveneens een plens gaan vallen, maar dat kennen we, dat duurt waarschijnlijk niet langer dan 24 uur. In plaats van noordwaarts -wat logischer zou zijn- trekken we zodoende nog zuidelijker.

Vandaag geen snelweg, Tom stuurt ons de klamme-handjes-route op die we een paar dagen eerder vanuit Tourettes terug reden. Nu gaan die 480 haakse smalle haarspelden met 8% omhoog. Gelukkig zijn er weinig tegenliggers. Bovenop de Col de Félines komen we met een koppie koffie even bij. Een oudere fietser die we zopas ingehaald hebben komt de DS bewonderen, denkt dat we uit de buurt komen vanwege de 04 aan het end van de nummerplaat (Alpes de Haute Provence). Leuke man.

Na deze bult volgt direct de volgende, Col de la Buis met 10% en haarspeldbochten tot 1142 meter. Een hertje huppelt naast mij de berg af.

Vlak voor Saint Auban komen we lang het grotkapelletje, Notre Dame de la Clue. Er rijdt niks achter ons en het zit nu aan mijn kant, ik kan nu proberen door mijn ruit te fotograferen. Ik was benieuwd hoe zoiets bedacht is, de naam is een link naar informatie over de 138 jaar oude bedevaart plek.

Terwijl we door het landschap meanderen, verandert het decor. De kleuren van helder groen en glinsterend grijs naar het stoffig bruin van enorme kale militaire terreinen omheind met prikkeldraad. Het verkeer wordt al drukker, de lontjes al korter. Vervuiling in de bermen. De ruige schoonheid van de Mercantour en de Alpen ligt duidelijk achter ons en is overgaan in een over-geciviliseerde, over-bebouwde, overbevolkte toeristenfuik. Alleen het stabielere klimaat krijgt ons nog deze kant op.

Gijs moet op de weg letten en ik zie deze gave muurschildering in Comps-sur-Artuby, tegenover Restaurant l’Artuby, uiteraard te laat om te fotograferen, ik heb hem hierbij stiekem gejat van internet.

Een gekke route volgt door Plan de la Tour wat duidelijk een sluipweg voor de locals is, heel druk, smal en bochtig. Hebben we dat ook een keer gezien. De parasols bij Saint Tropez La Foux trotseren het gekkenhuisverkeer als vanouds.

Als we op de camping naar beneden rijden krijgen we van de bovenburen een staande ovatie, “Bravo!” en “C’est magnifique ça!” Wild enthousiast zijn ze. Grappig. Het duurt echter wel een poos voordat bij ons de tent staat, het is nog ruim 30°.

We dineren met uitzicht in het restaurant van de camping waarna we in het aardedonker de tent opzoeken. Warm genoeg om buiten te zitten, de kerstverlichting wordt opgehangen. Kneuterig hoor.

Campingleven

Een rustig campingdagje volgt na een broeierig warme nacht. Overdag benauwd, klam, dikke wolken met grote stukken blauw ertussen. Om 5 uur: drup. Drup. Drup. Drupdrup. Drup drupdrup drup. Drupperdedrup. Binnen zitten. Na half uur droog. Soep met brood. Het spookweer wordt vanavond om 10 uur pas verwacht. Ik zit goed met mijn boek….

…en dan gaat het ineens enorm los. KLABÀM! We zitten al een uur naar het weerlichten te kijken tot met een donderslag om klokslag 10u de hel losbreekt. Zulk noodweer. We kennen het, waren voorbereid en nog laten we ons overvallen. De meeste spullen waren gelukkig binnen, Gijs had uit voorzorg vast extra lijntjes met haringen in de grond gestampt. Het is warm en klam als we gaan slapen.

Oh wat een nacht

Sodemeknetters! Als ik net ben ingedommeld gaan beide telefoons gillen, een FR-alert. Moeten we vertalen met ons slaaphoofd, zie je het voor je? Een zondvloed stort de berg af.

We gaan weer slapen, het is wat het is, wij zitten droog. Ineens rechtop schrikken van een KNAL die ergens inslaat. Sooheee wat een nacht. Je rust er niet echt van uit.

De volgende morgen? Alles is meer dan doorweekt, de wijnglaasjes dobberen verzopen in de afwasbak. Zon schijnt. En als we stroom hebben kunnen we ontbijten.

Struinen

Het is Gijs gelukt mij uit mijn luie stoel te krijgen voor een simpele wandeling. We zetten de auto voor Hameau du Dattier en lopen door het tunneltje over het oude spoortracé van de Train des Pignes (daar issie weer, volgens mij heten die boemellijntjes stiekem allemaal hetzelfde). Nu is het pad vooral in gebruik door iets te dikke mannen op iets te stoere fietsen. Zonder bel. Af en toe best irritant.

De lucht is super helder, Maison Fonçin ligt te stralen op de bult. De eilanden Porquerolles en Port Cros scherp tekenen scherp af tegen de horizon. Van bovenaf kiek ik door wat hekken heen naar de tuinen van Domaine de Rayol.

Alweer zo’n dag

Volgende morgen bij het ontbijt. In de heg voor ons en de struiken boven ons zit een troep zwartkopjes rinkelend met elkaar te roddelen. Twiedeliediedie twiedelieliedie.

De kilometerteller doet het niet, Gijs weet het in mum van tijd te fixen. Wel zo handig dat we kunnen bijhouden hoeveel we gereden hebben. We zetten koers naar de haven waar we op een van de vele terrasjes van een café crème genieten. Terug de tent volgt meer koffie en de zaligheden die we bij Léone, onze hof-patisserie, ingeslagen hebben voor ik naar het zwembad verdwijn.

Visite

Het werd vannacht kouder en kouder. Ontbijt bij 15°, er komt meer en meer wind. Vriendin Mireille die op de koffie komt met haar nieuwe hondje Sushi de Chinees, sterft ook van de kou. Ze rollen bibberend uit de auto. Zelfs de locals moeten bij deze temperatuuromslag even schakelen.

’s Avonds zit ik dik ingepakt in mijn nomadendekenvest aan tafel. Sla met patat, passend nomadenvoer.

Laatste dag

De boel moet op. Dat wil zeggen dat Gijs heel gezond de laatste wilde perziken soldaat maakt en ik het schuimpje. De meringues van Leone worden steeds groter, dit is een ijsberg waar ik 3 dagen over ga doen.

Ik hoor een buurvrouw aan de telefoon vertellen: “Ja, het sanitair is oké, er is een klein winkelke waar ge brood kunt kopen enzo, het is alleen niet echt een superdeluxe camping verder.” Ik gniffel in mezelf. In de afgelopen 37 jaar hebben de eigenaars niets anders gedaan dan sterren verzamelen. So far van 2** naar 4****. Sjonge. Geen superdeluxe camping. Ik lach me dood.

Ik ga inpakken dus moet ik afwassen. Niet zo heel ingewikkeld. Avondeten doen we binnen in het restaurant. Vroeg te bed met elektrieke deken op 3. Morgen vangen we de terugreis aan.

Terugreis

In twee uur tijds klaar voor vertrek, je kunt het je haast niet voorstellen bij het zien van de chaos. 10.20u stoppen we bij de boulangerie voor proviand voor onderweg, 10.45u passeren we de parasoldennen bij La Foux en 11.25u draaien we de péage op. Keurig volgens planning.

Ik was vergeten hoe saai deze snelweg is… Zo niet voor Gijs, die moet erg opletten. De weg zit bomvol blik. Gauw een foto van de Montagne Sainte Victoire, die blijft mooi. Daarna is alles groen-bruin.

Of we al dan niet met deze auto door Lyon mogen zal ons een worst wezen, we sluiten gewoon aan bij de file. Het geeft mij de kans het Musée des Confluences te fotograferen. De Rhône is grauw, het museum grijs. Ik ben in één klap een illusie armer. Een halfuur later zijn we de tunnels door.

Na een volle inpak- en reisdag is het eten in het restaurant van Novotel Macon-Nord “bijzonder.” Gegrilde romaine-sla, hoe kom je op het idee. Als vegetariër heb je nou eenmaal weinig keus, maar eerlijk gezegd? Niet te hachelen. Wat is er mis met een omelet en frietjes?

Bis bis

In grijze nattigheid maken we ons op voor de Bis-route. Lange broek, trui en sokken aan, het is kil. Overal langs de weg staan bordjes met “Chasse en cours!” en in de wegbermen staan her en der oranje geheste mannetjes, soms met een blaffend jachthondje naast zich, zodat het opgedreven wild niet plotseling de weg opvliegt. De zonnebloemvelden ogen als zwarte doodse akkers.

We duiken het dorp Saint-Germain-lès-Arlay in terwijl we veelbelovende bordjes Aire de Jura volgen. Er is een parkeerterrein aan de rand van het dorp, ik zou het niet echt een Aire willen noemen. De koffie en lekkernijen smaken er niet minder om. En ons geitje geniet van vers bedauwd gras. Het is nu zo zonnig dat het dak een stukje open kan.

Vésoul rijdt onverhoopt goed. De hele rit is het zo’n 12-13°, met kachel en vest is het toch lekker met het dak wat open. Lunch bij Fougerolles, twee uur eerder dan vorig jaar. Thionville volgt om 16.00u.

Hèhè, we benne d’r. Ons galgenmaal gebruiken we bij een McDonalds vlakbij ons hotel, we hebben geen zin meer om nóg een keer in een restaurant te eten. Bij het Campanilehotel -we proberen eens wat anders- verloopt het inchecken niet zo soepel, mijn lontje is op. We hebben de laatste kamer, de vérste op de 1e etage aan de àchterkant van het motel. Lekker rustig. Een rolgordijn buiten tegen het licht en de stadsdrukte valt -op een incidentele sirene na- erg mee.

(Bijna) thuis

Het is echt koud vanmorgen, de auto is totaal beslagen. Na een rumoerig ontbijt gaan we eerst op zoek naar een tankstation, dat scheelt een paar kwartjes op de hele vakantie. Daar gaan we, het laatste hortje.

Gaan we expres op zóndag door Nederland, staan we nog dik in de file. Het is wat het is. Het dak is open, de lucht is blauw en weet je wat? We zijn er gauw. Afgezien van die file is het een stuk rustiger op zondag. De weg zit wel vol maar het is breed genoeg voor z’n allen.

Aan het begin van de middag draaien we oprit op. De notenboom heeft in onze afwezigheid twee kratten vol plus nog meer noten gedoneerd en het grasveld is keurig gemaaid. Fijn weer thuis te zijn en als bonus in het zonnetje te kunnen terugkijken op een schitterende vakantie.

á la prochaine!

Deze vakantie: 3760 km, veilig gereden door Gijs.

Gorges du Verdon

Nadia

geen reacties

24 oktober 2025

We zouden vandaag terugtrekken naar het Noorden, maar voor de derde keer hebben we ons verblijf verlengd. Er is hier zoveel te zien…

We prikken een nieuw “tochtje”. Via Frankrijkpuur.nl heb ik de Gorges du Verdon-route gedownload en Gijs heeft deze in Tom gezet. Het eerste stuk naar Castellane kennen we de weg, daarna pakken we de aanwijzingen op. Allez-óu!

Bij Saint Julien du Verdon staan we even in de file omdat de berg-klimmende werkers van alles naar beneden doen keilen. Struikjes, rotsblokken, grind, alles blijft mooi in de struiken achter de hekken liggen. Net als ik uitgestapt ben om foto’s te maken, beginnen de auto’s voor ons te starten. Ik duik nogal lomp terug in de auto. Dan maar geen foto’s.

Wat een weer weer, wat boffen we toch steeds. Zo bevoorrecht zijn we dat we ons deze trips, deze auto, kunnen veroorloven dankzij Gijs’ harde werken; dat we die vrije tijd hebben, dat we samen die vrijheid hebben om avonturen aan te gaan en ervan te genieten, te gaan en staan waar we willen, te eten wat we willen en te nietsen als we dat willen. En als het zonnetje lekker zijn best doet, dan is geluk heel gewoon.

Op een plateautje tegenover Trigance gaan een broodje en koffie er grif in. Hierna volgen talloze hellingen waarbij Gijs steeds opmerkt: “Met de eend had dat in zijn één gemoeten.” Oftewel, hij is blij dat we deze rit met de snoek maken, dat is minder hard werken.

Oeps! Vlak naast een doodeng doorgangetje is een stel jongeren ondersteboven aan het rotsklimmen op de steenklomp langs de afgrond naast de weg. Voor de lol. Mafkezen.

Het uitkijkpunt Balcon de la Mescla hangt uitnodigend aan de rotswand. Ik heb de bibbers in m’n buik en benen en alles daartussen terwijl ik afdaal naar het lager gelegen terrasje om foto’s te nemen van de rivier honderden meters naar beneden. Ik snap nu die uitdrukking “Grand Canyon van Frankrijk” die altijd zo overdreven vond. Bovengekomen op straatniveau ziet Gijs de beloofde gieren, ik zwarte vlekken voor m’n ogen. Het is warm, het was eng.

We klimmen naar 1180 meter. Je kunt je hier makkelijk voorstellen dat er eeuwen geleden al mensen over smalle paadjes van dorp A naar dorp B wilden reizen. De karren en transportmiddelen werden groter, de ezelpaden werden meermaals verhard, verbreed en uitgebreid. Dat is niet in één dag gebeurd. Vooruitgang voor de mens betekende achteruitgang voor de omgeving. Als je echter door al dat menselijk ingrijpen heen kijkt, neem je wel degelijk de schoonheid van de overweldigende natuur waar. We prijzen ons gelukkig dat we dit allemaal nu kunnen beleven.

En bedenk je goed: de hemel en de bergen, hoe afwisselend ook, zij veranderen niet wezenlijk. Ze zijn hoog. Kleuren en klimaat veranderen, ze blijven hoog, de hemel en de bergen.

Opnieuw kijken we de diepte in naar de flesgroene Verdon. Wat een land…

Een apart slingertje in de route leidt ons naar Moustiers-Sainte-Marie. Een compleet gekkenhuis ineens, hordes tegemoet komende fietsers, motorbendes en Engelse campers aan de verkeerde kant van de weg. En allemaal heten ze Remi. Zó knap dat Gijs na al die uren met dat krappe bochtenwerk zo gefocust kan blijven. Zoveel concentratie kan ik allang niet meer opbrengen, hij blijft doodkalm. In het voorbijgaan spot ik twee Acadianes en een rode eend op een parkeerpleintje, het is me er veel te druk om te keren en stoppen, enkel om die auto’s nader te bekijken. We gaan verder, langs het Lac de Sainte Croix.

Bij La Palud volgt nogmaals een extra rondje, de eenrichtingverkeer Route des Crètes. We stoppen bij diverse Belvédères, elk uitzicht is verschillend van het vorige. Allemaal zijn ze onvoorstelbaar indrukwekkend mooi. Wat een land. Die maanlandschappen, die diepe kloven, die lazuren hemel… wat een land! Oh, dat zei ik al.

Altijd leuk, een ontmoeting. “Mag ik een foto maken van Ihre Ente?” “Ja, als ik jullie DS mag fotografieren.” “Aber natürlich!” We spotten er zowaar nog meer gieren. Vale gieren als het goed is. Prachtig. Enorme beesten.

Tegen de zon in volg ik een doorschijnend blauwe parasailer, die net als de gieren profijt heeft van de thermiek.

Het lusje, dat we niet gemist hadden willen hebben, eindigt weer in La Palud. Van daaruit is het zeker een uur rijden naar Castellane plus een uur tot de camping. Ik ben doodop van alle indrukken en blij als we om 6 uur de camping oprollen. Wat een dag. Wat een land…

Dan echt onze laatste dag hier. Tijd voor een wasje, dat droogt supersnel met deze temperaturen. Gijs zet nieuwe V-snaren in de auto, knutselen hoort erbij op de camping. De hond bekijkt alles vanuit koelere schaduwplekjes. De lunch: makkelijk. Crèpes natuurlijk.

Tegenover de crêperie zit een enig galerietje. Altijd heerlijk struinen in zo’n verzamelwinkeltje van een paar kunstenaars; iets met vilt, wat aquarellen en verschillende soorten aardewerk waaronder een leuk vaasje. Een aardige dame die rustig zit te schilderen komt in het Frans uitleg geven over het werk van haar collega. Er komen foto’s ter illustratie van het proces tevoorschijn en als ik het goed begrepen heb, vertelt ze me: “Een voorgebakken stuk aardewerk wordt ingewreven met sulfaten waarna het de vuurton, de “pit fire”, in gaat en bedekt wordt met houtjes, spaanders en zaagsel. De hitte, rook en zuurstof geeft het kleureffect op de klei. Dan wordt de brandweer gewaarschuwd en gaat de fik in de ton. Het mag ook alleen ’s winters gebeuren, maar da’s logisch.”

Wanneer de avond als een warme klamme deken neervalt, horen we een brullend geluid uit de bossen boven ons komen. Wilde dieren? Wolven? Beren? We zoeken het op. Het zijn burlende herten, het is paartijd. Heldere nacht, veel sterren.

Het vaasje staat nu mooi te wezen op de piano, een vleugje roestrood, een smeer asgrijs.
Het wobbelt zachtjes op zijn voetje als we langslopen. Een paar berkentwijgjes maken het compleet.

Tourettes sur Loup

Nadia

geen reacties

21 oktober 2025

Vannacht wederom een heel heldere nacht. Zóveel sterren zien we thuis niet. Hier is het aardedonker met afnemende halve maan. ’s Ochtends is alles klam, het is een graad of 13. Brr. Strakblauwe lucht belooft het goed te maken. We trekken er weer op uit, een rondje naar Tourettes-sur-Loup, boven Nice. Daar ben ik in mijn jonge jeugd geweest, wie weet herken ik wat.

We nemen de donkerblauwe route heen, over de Route des Alpes d’Azur. Een brede weg, geen gekkigheden. Een groot stuk langs industriegebieden, de tentakels van Nice, waarna we met onze karos in Carros afzwenken naar Vence.

Zigzaggend door de bebouwingen, de bergen zijn compleet volgestampt. La Chapelle Rosaire van Matisse ligt ingeklemd tussen een paar grote panden, een klein bordje is het enige herkenningsteken. Ten langen leste komen we in Tourettes aan.

Eerst maken we een ontdekkingstochtje door de smalle straatjes en trappen. Diverse kunstenaars hebben hun tokootje geopend voor de toeristen. Olijfhoutsnijwerk, pottenbakkers, kunst, sieraden en vooral tuttemerul vinden gretig aftrek. Niet door mij.

We zitten ineens in een totaal andere klimaatzone, mediterraan met olijfbossen, palmen, parasoldennen, oleanders en bijna uitgebloeide bougainville. Een beetje ‘thuis’ zoals we aan de Côte d ‘Azur gewend zijn. Van over de Table d’Orientation zien we een glimmer van de zee in de dampige verte.

Bij een bakkertje halen we een vette pizzapunt en goeie koffie. Gevoederd en gelaafd vangen we goedgemutst de lichtblauwe terugtocht aan.

Andere route terug

We rijden in feite dóór, de D2 richting Grasse. Hier is niks geen industrie, niks geen saaie bebouwingen. Dit parcours is eerder het volledig tegenovergestelde. Het fabuleuze licht op de bomen, de geheimzinnige doorkijkjes op de bergen in de verlangende verte, je merkt al: ik zoek naar superlatieven.

We doorkruisen een Réserve Naturelle Biologique, waar kuddes bizons grazen. Bizons, een gek idee hoor. Die ken ik alleen uit Westerns. Dan de D5, al even geweldig, naar de Col de Bleine haarspelden tot zowat 1500 meter. Daarna volgt de Col de Buis met opnieuw die waanzinnige weidsheid. Dus vergis je niet in de tijdsduur indicatie van Google, die klopt namelijk van geen kanten.

Bij de Clue de Saint Auban, met de overhangende rotsen, bega ik de fout naar beneden te kijken. Die kloof duikt loodrecht de diepte in. In een overhangende rots naast de weg is een soort Lourdes-grot, een kapel compleet met altaar en banken, ingericht. Alsof je hier kunt stoppen. Je kunt enkel bidden dat er niemand aankomt, het asfalt is nauwelijks breed genoeg voor de DS.

Tenenkrommend, dit geslinger. Steil, hoog, diep, smal, maar jongens toch, die panorama’s, die vergezichten… daar heb ik de tenenkramp graag voor over. We komen recht tegenover Entrevaux en zijn citadel er zigzaggend bovenop, uit.

’s Avonds maakt Gijs een omeletje van de laatste eieren. Als de avond valt lijken de heuvels geverfd in het avondlicht. De hemel kleurt als donkerblauw fluweel, een volmaakte achtergrond voor de kristallen sterren.

Op de camping

Als ik ’s morgens wakker word, ruik ik de herfst in de lucht. Een beetje rottend luchtje van de afgestorven berkenblaadjes, het harsachtige parfum van de gevallen dennennaalden op het pad. Niet te vergelijken met het droge Mediterraanse weer van gistermiddag.

We houden een rustige campingdag. Gijs kanoot, hond ligt op wacht, ik puzzel. We gooien vanwege het weer weer onze plannen om. Vertrekken toch niet, morgen. Misschien van het weekend?

Souvenirs

Later zoek ik op wanneer ik in Tourettes was. Ik was net 7, in 1973 logeerden we er in het huis van vrienden. Pa had een paar mooie stukken olijfhout bemachtigd. Niet alleen daar, maar overal in Frankrijk struinden we houtzagerijen af in de hoop een paar mooie olijfplankjes op de kop te tikken om snijplanken van te maken. Altijd gewilde souvenirs voor de thuisblijvers. Ik heb er nog een paar in de keuken in gebruik.

Uit het grote blok olijfhout werd ter plekke door Pa met bloed, zweet en tranen de fruitschaal gebeiteld. Die fruitschaal wordt nu, meer dan een halve eeuw later, bij ons gekoesterd als notenschaal. De mooiste olijfhoutkunst maak je zelf, zei pa.

Crêpes en Citroenen

Nadia

geen reacties

17 oktober 2025

Niets herinnert meer aan de regen van gisteravond en vannacht wanneer we tegen 12en de klim naar het dorp wagen. De lunch met Franse pannenkoeken lokt. De tocht begint goed, het wordt duidelijk herfst te zien aan de dennenappeltjes en de rode besjes. Ravi ziet de lol er niet van in en staakt geregeld, dan mogen we ‘m weer van gras en dennennaalden ontdoen. Mijn benen gaan even hard in verzet na verloop van stappen. Het dorp is op zondag aanmerkelijk drukker dan eerst. De crêperie heeft gelukkig een tafeltje vrij.

Al snel volgen de menuplacemats en het water, de crêpes zelf doen er langer over. De mijne heeft vooral veel chocola en weinig peer, maar ach. Ze zijn erg lekker, dat wel. Gijs doet een suikerpannenkoek toe, ik alleen een café au lait. Bloedsterk met zalig opgeschuimde melk.

In het dorp maak ik nog wat fotootjes waarna we traag de afdaling inzetten. Vlakbij de camping probeer ik de stoomtrein te fotograferen, de laatste foto inzoomen, dan is het door de struiken ongeveer te zien.

Castellane

Zoals te doen gebruikelijk gaan we maandags (te) laat op pad. Zijn natuurlijk alle winkeltjes dicht. Castellane wordt in Tom ingevoerd en karren met die hap. Het is zonnig, perfect strakblauw en 25° minimaal. Wat is het hier toch fantastisch, ik blijf uit mijn dak gaan, eehhh uit het dak foto’s maken. Achter elke bocht een nieuw vergezicht. Langs Lac/Barrage de Castillon, het turkooizen stuwmeer dat we kenden van de heenweg. De parking bij Castellane is snel gevonden, een terrasje voor de grand café au lait aussi. Ook hier, achter elke hoek die we omslaan een ander steegje, trappetje, deurtje, pleintje. Het valt reuze mee met die gesloten winkeltjes. Ja, de pharmacie is dicht, want maandag. De rest is gewoon open, vooral de terrasjes.

Het is hier drukker dan in Entrevaux, maar aangezien iedereen zit te lunchen merken we er niks van. Behalve dat wijzelf even moeten zoeken voordat we een tafeltje kunnen inpikken. Deze kleurrijke salade is genoeg voor een weeshuis. Ik vis vooral de supersappige meloen ertussen uit.

Citro Musée / Citroën museum

Dit museum staat jawel, al jaren op het beruchte lijstje, getipt door clubleden en tijdschriften. Vooruit met de geit.

Het is een leuk concept: van elke auto is de historie bekend en tentoongesteld, de wagens zijn allemaal ongerestaureerd en hebben zo min mogelijk kilometers gereden. Aan de andere kant zien wij ze liever op de weg. Oldtimers dienen om te rijden en in leven gehouden te worden. De enige DS’en en BX’en die we hier in het wild tegenkomen zijn de Engelse op de parkeerplaats. We gaan naar binnen, krijgen vriendelijk uitleg en kunnen dan op ons gemak koekeloeren. Ik maak een miljoen kiekjes, hierbij een kleine greep eruit. De titel is een link met info over het museum, dan hoef ik niet alles te verklappen.

Als we uitgeknepen citroenen zijn, keren we terug naar de camping. Nergens, niet in de Ardèche, niet in de Cevennen hebben we de rotswanden zo solide in stalen netten ingepakt gezien. Grote stalen hekwerken moeten steenlawines tegenhouden. Het bevestigen van de enorme ankers in de rotsen gaat met halsbrekende toeren en oorverdovend kabaal gepaard. Het zal je job maar wezen.

Eenmaal terug op de camping, blijkt deze ineens volgestouwd te zijn met campertjes. Geen gezicht zo’n wit huttendorp. Het was zo heerlijk rustig! En waarom zijn die dingen altijd wit? Saai!

We draaien de tafel en de stoelen. Kijken we de andere kant op.

We verlengen ons verblijf met een paar dagen, besluiten donderdag* te vertrekken. Het weer is hier goed en er is nog veel meer te zien. Alleen wandelen doe ik ff niet meer.

*) zou het?

Uit- en instappen

Nadia

geen reacties

14 oktober 2025

Het was een heel koude nacht. Gaat verd…#@$^&%^ Gijs’ telefoon om half 8 ‘s morgens! Zet dat ding toch stil! We zijn gelijk wakker, maar het bed is nog zo knus warm en waarom zouden we ons haasten. Pas tegen half 11 zijn we reisvaardig.

We zetten vandaag koers naar Daluis. De Gorges om precies te zijn. Deze staan al jaren op mijn lijstje, op aanraden van -inmiddels wijlen- ons overbuufje. Een oude schuld inlossen zogezegd, hoewel ik haar er nu niet meer over kan vertellen.

Tussen de roestrode rotsen bij Guillaumes houden we een koffiestop waarna we koers zetten naar Péone. Ook daar stoppen we, voor een korte sightseeing. Even de benen strekken. Hoger, steeds hoger! Steile trap-steegjes op, tot we vlak onder het kruis op de rots staan. Een enig dorpje. De temperatuur is fantastisch, hoe hoger hoe frisser, terwijl de zon fel brandt.

Hierna beginnen de haarspelden, omhoog! Omhoog! Aan de scheve foto’s is te zien hoe de DS zich een weg deint door de bergen. Eenmaal uit de Gorges de Daluis komen we uit bij skidorp Valberg, op 1665 meter hoogte. Met plukjes tegelijk komen er Zwitserse oldtimer cabrio’s tegemoet, Alfa’s, Morris, Mercedes, Porsche, en een enkel Rolls Royce-slagschip. Wederzijdse duimpjes worden uitgewisseld.

In Beuil besluiten we in een opwelling te gaan lunchen. Dat is ons goed bevallen: tussen de middag wat uitgebreider eten, dan hoeft het avondeten niet meer ingewikkeld te zijn. De helft van mijn gigantische pizza margharita gaat voor ‘s avonds mee. De stoet oldtimers houdt niet op, de staart ervan zien we vanaf het terras de bocht ronden waar wij vandaan kwamen.

De terugrit loopt via de Gorges de Cians. Reden we net bóven de Var en keken we naar beneden, de Cians ligt nu vlak naast ons en kijken we óp naar de rotsen erboven. Je kunt je niet voorstellen hoe dat kleine stroompje in de miljoenen jaren hiervoor die scherpe voor in de stenen heeft uitgesleten. Zo wonderschoon, de hoge bergen, de bruinrode rotsen, het flesgroen van de dennen en die lazuren lucht erboven… licht en schaduw zijn keihard. Genieten terwijl Gijs zich het apezuur stuurt.

Buuf had gelijk. Het is een fraaie route.

Boemelen

Twee dagen later gaan we eindelijk met het stoomtreintje. De Train des Pignes, de trein van de dennenappels, staat, jawel, sinds jaren op mijn lijstje. Gijs wordt zenuwachtig: ze voorspellen de hele dag regen! We zullen het zien (hoewel… liever niet.) Kalluman, de trein vertrekt pas om 11.20u.

Het meddert wat maar dat mag de pret niet drukken. Entrevaux is de tweede halte, de leukste plekken zijn al bezet als we instappen. Ach, door het open raam, in weerwil van een stokoude mompelmopperende medetoeriste, kan ik best foto’s maken.

Na de heenreis hebben we vier uur stuk te slaan in Annot, genoeg om uitgebreid te lunchen. Ware het niet dat ieder restaurant “vol” zit, al ik krijg de indruk dat men vooral geen zin heeft in groepen gestoomde toeristen. Onder een tentparasol drinken we een grote bel café au lait. Het regent en het is koud maar van de sterke koffie worden we wat warmer. Het dorp zelf stelt geen klos voor vergeleken bij Entrevaux of Péone.

Terug bij het station scoren we een grote pizza bij een pizza-truck die we onder de overkapping opeten. Het ding drúipt van de olijfolie. Lekker, hoewel zo verschrikkelijk vet dat we hem niet helemaal op krijgen.

Hiervandaan zou er een spectaculaire wandeling zijn, de blauwe lijn op de kaart. Spectaculair is het zeker. Ik heb echter heel snel door dat dit pad nix voor mij is. Omhoog zal misschien nog wel gaan, ik kom alleen nooit meer heelhuids beneden. “L’escalade pour tous” staat op het bord, mais pas pour moi. We keren op onze schreden terug en gaan boemeltje kijken.

Zeker anderhalf uur voor vertrek stoken ze de ketel op. Dan moet er heen en weer gerangeerd worden naar een ander spoor en wordt de loc verderop -handmatig!- gekeerd op een rangeercarrousel. Of draaischijf. Ofzo. Een zwaar klusje in elk geval.

Als de trein compleet geassembleerd is bezetten we twee achteruitrijbankjes op een balkonnetje. Dat fotografeert makkelijker. Charmante ouderwetse bankjes binnen in de wagon en buiten een mooie deurknop op de deurtjes.

Als eerste passeren we nu die draaischijf. Ravi vindt de herrie vervelend, die kruipt onder mijn bankje terwijl ik blijf staan. Ik besef opeens dat ik roetzwarte vingers krijg van het steunen tegen het wandje terwijl ik niet echt handig met mijn telefoon aan het goochelen ben. De foto’s wazig door de dampige atmosfeer.

Veel sneller dan de heenreis, want heuvelafwaarts, zijn we terug in Entrevaux. Waar het helaas opnieuw spettert… Ondanks het sombere weer hadden we toch een lollig uitstapje.