Zei ik in het vorige verhaal niet dat de vervanging van het stuurhuis kon blijven liggen tot na de vakantie? Koud twee weken verder zit het ding er met één weekendje doorpakken in de DS. Vraag niet hoe het kan, Gijs flikt ‘t.

Er is moeilijk aan te komen, origineel al helemaal niet. Gereviseerde stuurhuizen worden mondjesmaat aangeboden, het is een ingewikkelde klus om zo’n ding zo goed als nieuw te maken. Citrotech, het bedrijf dat dit soort revisies doet, waarschuwt dat de wachtlijst tot zo’n twee jaar oploopt. Zodra er tien klaar zijn, gaan er acht naar de wachtenden en twee komen er op de website. “Goed de website in de gaten houden meneer!” is het advies. Aldus geschiedde. Een dag of wat later staan de apparaten op de website en weer een dag later hebben wij er al eentje in huis. Zo gaan die dingen bij ons.

Ik vind het nogal wat, zo’n letterlijk cruciaal component “eventjes” vervangen, maar Gijs heeft diverse filmpjes bekeken en erover gelezen, het lijkt hem wel te doen. Met zijn tweeën slepen we die zaterdag voorzichtig het oude, bijzonder vieze, stuurhuis uit de auto. Met handschoenen aan, werkelijk elk onderdeel dat je eruit haalt druípt van het vet en de viezigheid. Nu kan Gijs overal goed bij om ook andere elementen na te lopen. Hier wat aandraaien, daar iets smeren en ergens anders juist het vet vanaf boenen.

Zondag staat de immer hulpvaardige buurman paraat om te helpen het nieuwe stuurhuis te plaatsen. Als alles goed vastzit, wordt de auto iets opgekrikt om op die manier de eventuele speling in het stuur te controleren. Het scheelt zowat een kwartslag draaien, zoveel speling zat er in het oude systeem. Het hydraulische olie lek is hiermee direct verholpen, voortaan blijft het droog op de garagevloer.

’s Middags staat de DS triomfantelijk te glanzen op de oprit. Gijs komt me halen.
“Ga je mee voor een proefritje?”
Ik weet niet wat ik hoor. “Zit-ie nú al in elkaar?”
“Ja, natuurlijk” zegt Gijs.
Zo vanzelfsprekend vind ik dat niet! Zou ik na al die jaren wel gewend moeten zijn aan Gijs’ gouden handjes, toch ik laat me telkens weer verbazen.

Hond op de achterbank en zo rijden we die mooie zondagmiddag een rondje Wieringen en Amstelmeer. Slierend over de rotondes, dweilend door de wegversmallingen. Zonder maar één slag teveel aan het stuur te hoeven draaien, Gijs zit op slag een stuk zekerder op zijn stoel.

Het oude stuurhuis wordt geretourneerd aan Citrotech zodat ze hem voor de volgende liefhebber kunnen reviseren. Ondertussen zijn er meer “projectjes” van het lijstje aangepakt:
De nieuwe ventilatiebuizen zijn geplaatst, de oude verfrommelde liggen naast het huis te wachten op het grof vuil.
De boutjes van kraan van de kachelradiator breken af als Gijs hem eruit pakt. De boutjes worden uitgeboord en er wordt een nieuwe draad in getapt. Het verouderde plastic van de kachelbehuizing brokkelt en wordt met diverse soorten lijm en metalen stripjes uiteindelijk tot een geheel geboetseerd. De kachelradiator wordt goed schoongemaakt, ontvet, van vers isolatie-foam voorzien en de kraan aangepast zodat hij weer dicht kan. Nu blaast er geen warme lucht meer naar binnen als het buiten 30 graden is.
Een fris slangetje voor de radiator-overloop zorgt ervoor dat het niet meer lekt op de remmen.
De olievuldop is van een betere afdichting voorzien dus dat spettert niet meer los rond onder de motorkap.
De achterlichten, besteld in Duitsland en de volgende dag thuisbezorgd, zijn netjes gemonteerd.
De ramen vallen al iets beter in de kozijnrubbers, bijna goed.
Ik doe ook wat: de bekleding poetsen en in het zadelvet zetten. Da’s hard boenen kan ik je vertellen.

Het zijn nu (volgens mij) vooral nog de kleinere dingetjes die nog moeten gebeuren. En zoals dat gaat met kleine dingen: het zijn net de plinten van je parketvloer. Dat kan even duren…

PS: Denk nou niet bij het lezen van deze verhalen “wat een barrel hebben jullie gekocht” want dat is ze zeker niet! We zijn superblij met ‘r. Gijs geniet van de uitdagingen en ik van het meerijden, telkens een beetje meer ónze voiture!

Tsja, en dan staat er zo’n ‘snoek’ op je oprit dan moet er ook mee gereden worden. Dat is een heel andere ervaring dan rijden met de ‘eend’. In eerste instantie zijn we vooral aan het vergelijken: de Dyane was gelijk vertrouwd, ons troetelbeessie, ons ezeltje. De DS is nog niet zo eigen, zij is nog wat afstandelijk. Flower power versus nouveau riche. De Dyane heeft humor, La Grande Dame is wat serieuzer. Toch zullen we haar vertrouwen winnen. Ze zal in de watten gelegd, vertroeteld en verwend worden zodat ze straks in een goed genoeg humeur is om met ons op reis te willen gaan. 

Tijdens de eerste ritten stellen we een lijstje op. Mankementen en aanpassingen worden geïnventariseerd en Gijs verdiept zich al snel in allerlei technische websites. Direct de volgende week rijden we naar het clubhuis/magazijn van de ID/DS Club. Hier kopen we de benodigde handboeken en het instructieboekje van de DS uit 1974. Niet origineel natuurlijk, die zijn bijna niet meer te krijgen.

Met de technische mannen kijken we onder de motorklep, naar de stuurinrichting en hydraulische slangetjes. Die dop is zo vast te zetten, daar kan beter een nieuw slangetje op en oja, er zal een nieuw stuurhuis geïnstalleerd moeten worden. Daar is moeilijk aan te komen, dat kon weleens een lange zoektocht worden.

Dan kan er geknutseld worden. Op de brug in de hal van de buurman wordt de onderkant van de auto van het meeste vet en vuil ontdaan. ‘Banden Dennis’ lijnt de wielen uit, dat was hard nodig aan de scheef afgesleten banden te zien. Het scheelt al iets met de stuurspeling, de rest moet echt met dat nieuwe stuurhuis verholpen worden.

De verwarming blijft maar warme lucht inblazen. Met deze warmere dagen niet heel prettig. Aan het verwarmings- en ventilatiesysteem zal van alles vernieuwd moeten worden, de buizen en koppelingen zijn reeds besteld.

Mijn raam blijft suizen, op de snelweg een hoge fluittoon regelrecht in mijn oor. Doordat het rubber niet goed aansluit, kan het raam niet helemaal omhoog gedraaid worden. Dat is eenvoudig te verhelpen door de sponning een beetje uit te deuken waardoor het rubber weer goed in zijn plek past en het raam helemaal dicht kan.

Het linker remlicht valt uit. Ooit provisorisch met een koperdraadje vastgezet dat is gaan oxideren, Gijs repareert het even zo provisorisch. Komt er vervolgens bij nadere inspectie achter dat het rechter achterlicht zo recht hangt ten opzichte van de andere omdat het een línker achterlicht is. Er wordt een nieuwe set achterlichten besteld. Nu in één keer gewoon beide goed repareren, in het kader van veiligheid wel zo verstandig als je over een paar weken naar Zuid-Frankrijk hoopt te vertrekken.

Ik mag ook wat doen: de lederen bekleding poetsen. Een groot blik zadelvet en zachte doeken liggen er klaar voor. Het dak kan eveneens een schoonmaakbeurt gebruiken. Goed nieuws: als de auto in rust op de grond ligt, kan ik er bij! Bij de Captur heb ik een opstapje nodig. Inmiddels hebben we de eigen garagebox tot onze beschikking, ik kan poetsen wanneer ik een uurtje de tijd heb.

Dingetjes als nieuwe ruitenwisserbladen, een alarmpiepertje voor de verlichting, de druk-klikkertjes van de deurbekleding vastzetten zijn relatief kleine pinda’s. Peanuts voor Gijs. Er moet een houdertje gefabriekt worden om de Tomtom op een handige plek vast te zetten. De reserveband moet opgepompt worden. Allemaal niet te ingewikkeld. Dat stuurhuis laten we even voor wat het is, Gijs is inmiddels aardig gewend aan het bijzondere sturen en het kan geen kwaad. Het is een té rigoureuze ingreep om voor de vakantie, met alle risico’s van dien, te fiksen.

En weet je wat nou het gekke is? Door over al deze dingen te schrijven wordt ze me steeds meer eigen. Zoals Gijs met haar vertrouwd raakt door het klussen.

Kleine droom, grote droom. Dromen. Eén marktplaatsberichtje, één telefoontje en 200 kilometer verder waren we de trotse eigenaars van ons blauwe ezeltje waar we inmiddels zoveel avonturen mee hebben beleefd. Een kleine droom.

We hadden ook een gróte droom: een Citroën DS, een Snoek. Dit jaar pas gingen we er serieus naar op zoek. Voorzichtig hield Gijs marktplaats in de gaten er ergens één te koop kwam die binnen ons budget paste.

Zaterdag na de vakantie: “Hé, kijk deze eens?”
“Ja mooi, stuur maar een berichtje!”
“Dinsdagavond gaan kijken?”
“Prima.”
Maandag: “We kunnen vanavond al langskomen. Doen?”
“Ja, natuurlijk!”

Afijn, 200 kilometer verder… het bekende verhaal. We maken kennis met een aardig stel mensen die met pijn in het hart de auto verkopen. Wij begrijpen die pijn volkomen als we de, in het late zonlicht goudkleurig oplichtende, limousine zien.

Voor mij is het snel duidelijk. Gijs maakt met de eigenaar een proefritje en is ook verkocht. Ik hak de knoop door.
“Vind je haar mooi?”
“Ja.”
“Wil je haar hebben?”
“Ja.”
“Nou, dan doen we het toch!”
Tegenover ons kijken de eigenaren geamuseerd naar het tikke-takke-torretje-gesprek.
“Jullie wilden toch niet direct beslissen?”
Tsja, bij ons gaan die dingen altijd nou eenmaal een beetje anders dan te doen gebruikelijk.

Al pratend vliegt de tijd voorbij zodat we pas ’s avonds laat de terugreis aanvaarden. Opgetogen en plannen makend rijden we de lange weg terug. Afsluitdijk in het donker? Geen goed idee. We zijn blij als we heelhuids bij Den Oever aan land komen.

Vijf dagen later, het is een bloedmooie vrijdag, keren we terug. Even hartelijk als maandag worden we ontvangen. Allerlei extra onderdelen zijn verzameld, er is warempel een reserve-reservewiel dat eveneens in de Captur geladen wordt. Zelfs het bordje ‘Citroën Parking only’ is van de schutting geschroefd. We zullen er een mooi plaatsje voor vinden. Het op naam overschrijven is binnen een kwartier gepiept. Zomaar ineens zijn we de gelukkige eigenaren van een Snoek! Hoe onwerkelijk klinkt dat. We kunnen het eigenlijk niet goed bevatten. Bewogen nemen we afscheid met de belofte contact te zullen houden.

Op de terugweg, gelukkig net na de spits, rijd ik al die lange kilometers achter het deinende achterwerk van ‘la Déesse’, de godin. Thuis proosten we, moe en gelukkig, op onze nieuwe aanwinst. We kunnen het nog amper geloven maar blij zijn we zeker.

De volgende dag maken we een lange rondrit door Noord-Holland. Noordwaarts over Wieringen naar Den Helder, Julianadorp aan Zee, zuidwaarts naar Callantsoog, Camperduin, Groet, Schoorl, Bergen en via Warmenhuizen, Oudkarspel, Niedorp weer naar boven. De zon schittert uitbundig, de wind loeit van zomerplezier. Langs de kust komen we hele hordes motoren tegen, fietsers die met strandmatten en zwembandjes achterop tegen de wind in boksen en wij snorren daar als rijke stinkerds pronkend tussendoor. Het voelt domweg surreëel. Wiegend en zwierend, groots en meeslepend en allengs steeds meer onbekommerd genietend van deze ongekende ervaring. Een compleet andere beleving dan het open-dak-toeren met ons Dyaantje. Nieuwe avonturen wachten ons!