Tijdens het wachten is er genoeg te doen. We laten nieuwe kozijnen maken in zowel badkamer als toilet. De glas-in-lood-ruiten worden in dubbel glas gezet. Gijs plaatst een warmwaterkraan in de garage en een water-ontkalkingsfilter in de waterleiding in de kelder.

In het nieuwe jaar komt het startschot: 19 februari beginnen we! Een week van gestress breekt aan. Gauw nog even dit en even snel dat. De tegels en andere spullen worden geleverd. De huur-douche wordt in de garage geïnstalleerd. Ik leg kleden en matten op de betonvloer tegen te koude voeten.

Maandagmorgen, half 8. De hel breekt los. Niet alleen gaat Ruben voortvarend aan de slag met slopen, lawaai en troep maken, ook gaan de glasvezelkabeltrekkers recht voor de deur aan de gang. Binnen en buiten is het een gejekker van jewelste. Ik vlucht naar de winkels en loop met de hond, die niet wil lopen. Als ik terugkom ligt het bad in de tuin, de douchewand staat naast het huis, de tegelmuurtjes langs het bad staan bij de vuilnisbakken. Hoe Ruben dat voor elkaar heeft gekregen, ik wil het niet weten. Hij heeft de overloop en trap afgeplakt, de vloerbedekking blijft aardig schoon.

De volgende dag komen de kabelaars de glasvezel doortrekken naar het huis, weer modder en herrie. Op zo’n dag komen natúúrlijk de glazenwassers langs die eigenlijk nergens goed bij kunnen want de hele straat staat vol geparkeerd met busjes van klusbedrijven en graafmachientjes van de kabeltrekkers. Zoetjes-an dreig ik hysterisch te worden. Gelukkig is Ruben met twee dagen klaar, ik krijg een paar dagen respijt.

Zaterdags rijden we met de grote aanhanger vol puin naar de stort. Met zijn tweeën kieperen we het bad in de container en nog voor we ons omgekeerd hebben komt er een happer die KLATS! BAM! op het bad ramt. In honderdduizend stukjes valt het polyester uiteen. Zo. Definitiever dan dit kon ik niet van dat bad afkomen. Als ik bezig ben de gipsen plafondplaten te verzamelen om in de juiste bak te mikken begint het keihard te regenen. De gipsplaten, die de hele week al buiten in de regen hebben gelegen, breken dwars doormidden op het moment dat ik ze optil. FLATS! Grinnikend raap ik de restantjes papier-maché uit de bagger, ik had het kunnen weten. Wat een bende.

Week 2, maandagmorgen half 8. Ding-dong. De tegelzetter. Hij gaat direct aan de slag. De tegels zijn vrij groot voor de kleine oppervlaktes, om alles symmetrisch uit te meten moet er veel gesneden worden. Regelmatig wordt me gevraagd: “Hoe wil je dit, en hoe zal ik dat…” Man hou óp! Hoe moet ik dat nou weten? Bij zowat alles is mijn reactie dan ook: “Doe gewoon wat jou goeddunkt!” Ik laat het los (om maar een cliché te gebruiken). Ik laat het gebeuren. Alles komt goed. Over twee weken is alles voorbij. Toch?

Na vier lange dagen zwoegen, meten, snijden, voegen is de tegelaar klaar met zijn klus. Het eind is in zicht.

Week 3. Maandags komt de stukadoor. Je ziet in een paar uur de boel opknappen. Dinsdag komen Ruben en zijn maat alles installeren. De douchewand, een glazen gevaarte dat een ton weegt brengen ze rap naar boven, de gigantische spiegel hangt in mum van tijd. Woensdagmorgen komt de kitter, schrik niet, om 7(!) uur. Ach, ik ben nou zo gewend aan vroeg opstaan dat dat halfuurtje niet meer uitmaakt. Om 8 uur is hij al klaar en dan ligt er een lange vrije dag voor me, de eerste 24 uur mag er toch niet gedoucht worden dus poetsen hoeft ook nog niet.

Maar kijk nou, hoe móói het is geworden!

Het begon allemaal op een maandagmorgen toen ik weer eens op mijn kop in het bad hing om het vermaledijde ding schoon te krijgen. Na 24 jaar werd dat meer en meer een zware opgave. Slijtage van de toplaag van het bad, de vergane kit-rand, de uitgeslagen voegen en de kraan en douche die zo langzamerhand compleet verkalkt waren maakten dat het nooit meer écht schoon-schoon werd. Deze maandag was ik het dusdanig zát, dat douchen ín- en schoonmaken ván het bad, dat ik per direct stappen wilde ondernemen om het kreng eruit te slopen.

foto’s uit het album, april 2000 toen we de oude badkamer lieten installeren

Natuurlijk liep het niet met zo’n vaart. We waren máánden verder toen we in augustus eindelijk een vrij weekend vonden om naar een badkamerzaak in Heerhugowaard te gaan. Daar werden we geconfronteerd met rijen en rijen wastafels, een wand vol verschillende douchekoppen, vijftig dezelfde kasten met verschillende kleuren, slechts enkele schappen met tegels en drie soorten douchewanden. Hoe moesten we hier in vredesnaam iets vinden wat precies naar onze zin was? Afijn, we hadden iets uitgezocht wat het, bij gebrek aan beter, dan misschien zou kunnen worden en lieten een tekening en offerte maken.

Thuisgekomen zinde het ons toch niet. Alles leuk en aardig, maar dan moesten we nog steeds zelf achter een loodgieter, tegelzetter, stukadoor en andere vaklui aan. Gijs dacht dat hij het eruit slopen zelf kon doen, waar ik het niet mee eens was. “We zijn geen 25 meer, besteed je schaarse vrije tijd liever aan leuke dingen” was mijn redenatie. Na wat gesteggel was hij het wel met me eens.

De eerste winkel (zie ook kopfoto)

Het weekend erop togen we op de bonnefooi naar Schagen, naar een grote zaak die ons door diverse mensen was aangeraden. We struinden van het ene toonkamertje naar het andere, trokken een stuk of wat tegeltableaus uit de rekken, vonden de meest geweldige natuurstenen wastafels. Om te watertanden, maar zó totaal niet praktisch. Door de diversiteit van de opstellingen kregen we een veel beter beeld van wat we nou eigenlijk voor ogen hadden in ons ieniemienie spaatje dan bij de vorige winkel.

Die wastafel, zo’n kraan, die douche. Dat waren de simpele keuzes. Mijn oog viel op een bijzondere tegelwand, een jungle tafereel met zeskantige tegels. “Gijs, kom eens, ik heb een gek idee.” Tot mijn verbazing was hij er direct voor te porren. De zandkleurige tegels die ik op gevoel aanwees, bleken perfect aan te sluiten bij de jungle-tegels. Nog zo’n gek idee was de zogeheten organisch gevormde, verwarmde spiegel mét verlichting. Yes yes, het begon ergens op te lijken. Óp naar de tekentafel.

De keuzes in de tweede winkel

De offerte beviel ons en nog vóórdat we naar Frankrijk gingen hebben we die getekend. Na onze vakantie zouden ze dan iemand sturen die een inschatting van het werk zou maken. Die iemand bleek Ruben te zijn. Liefhebber en restaurateur van Amerikaanse oldtimers, pick-ups en motoren. De klik was er gelijk, de offerte was schappelijk. Dóen!

En toen begon het lange wachten….

Wordt vervolgd….