Wordt het al saai? Al die verhalen over al die weekendjesweg, de toertochten? Tantpis, hier is er weer eentje.

Op de vroegere Koninginnedag organiseert de 2CV Club een rit door Twente. We maken er een weekend van zodat we zondags het Citroën evenement Citro Classica kunnen bezoeken.

We vertrekken vroeg om net op tijd 2,5 uur later te arriveren bij wegrestaurant Frans op den Bult in Hengelo (O). Hier krijgen we een geestig bolletje katoen op een metallic-roze haaknaald, een verwijzing naar het thema van vandaag: ‘Industriële Revolutie’. We laten ons de koffie en een plak krentenwegge goed smaken, Ravi wordt evenmin vergeten. Er verschijnt een bak met water en hij wordt door iedereen verwend met hondenkoekjes.

Uiteindelijk vertrekken we met het laatste koppel Eenden. We hebben het parcours in Tom ingevoerd, ik houd de papieren beschrijving op schoot. Vrij snel na de start gaat het al hilarisch fout… De weg die we ingestuurd worden is afgesloten. Of misschien wel niet? Sommigen proberen het toch, een paar keren om en wij rijden door. Na enkele gravelpaden hervatten we de route vanaf Papier, Tom volgt later.

Bij Aamsveen stuiten we bij een parkeerplaats aan de rand van het bos op wat clubgenoten die daar picknicken. Gijs is direct in gesprek met deze en gene terwijl ik koffie maak en wat te eten pak. Ravi snuffelt zich suf. Best gezellig, al koelt het snel af. De zon laat verstek gaan.

In colonne rijden we door… tot er in Haaksbergen een straat is opgebroken. De colonne valt uiteen, ik lach me gek. Dankzij Gijs’ goede richtingsgevoel weten we Haaksbergen te ontvluchten. Opeens rijden we alleen. Tom en Papier verschillen nogal eens van mening waardoor we nu eens op Tom vertrouwen, dan weer op Papier. Soms is dat grappig, evenzo vaak is het frustrerend. Hierdoor is ons weinig Industrieels of Revolutionairs opgevallen. De -overigens leuke- rit is zo een waar avontuur geworden.

Bij het eindpunt babbelen we met een enkeling nog wat na. Als het te fris wordt, gaat iedereen zijns weegs, wij naar het hotel Erve Hulsbeek in Oldenzaal. Daar kunnen we op de kamer met uitzicht op het bos even bijkomen van alle indrukken. Het was een lange dag al met al: eerst 200 kilometer snelweg naar Hengelo, daarna de kronkeltocht van ruim 80 kilometer plus alle omwegen…

Een uurtje later wandelen we op ons dooie akkertje naar ‘Klein Afrika’. We zeggen de struisvogels gedag in het langslopen waarna we het pannenkoekrestaurant binnengaan. Bravi mag natuurlijk mee, men doet nergens moeilijk over kleine hondjes. Een pannenkoek in plaats van de geijkte pizza op zaterdagavond. Met geitenkaas, salade, honing, walnoten is het meer dan een hele maaltijd.

De zondag begint goed met een lekker ontbijt, vers brood met roerei, croissantjes, fruit en zo meer. We hebben tijd over voor een rondje naar de speelweide voor honden. Ravi ravot met een stel beesten, door het natte gras duurt het niet lang of meneer is zwart. Gijs fatsoeneert hem zo goed en zo kwaad als het gaat in de kofferbak, hij kan zo echt niet naar binnen.

Na het uitchecken is het een kort hortje naar het vliegveld Twente in Enschede waar de ‘Citro Classica’ gehouden wordt. Dyaantje mag tussen de vele Citroëns geparkeerd worden. Veel Snoeken, een paar Ami’s, een Traction Avant en diverse andere Citroënvarianten zorgen voor een overzichtstentoonstelling waar geen museum tegenop kan. Dit zijn namelijk wagens waar gewoon in gereden wordt, niet van die opgehokte Eenden en Vrienden. Levend is leuker, toch?

Bij de entree kopen we wat consumptiemuntjes maar vooralsnog gaan we op pad en laten ons verrassen. We kletsen wat met clubgenoten bij de stand van de 2CV Club in één van de hangartjes. De vrijwilligers kamperen op het naastgelegen kampeerterreintje waar mooie combinaties van oldtimers met even oude caravans en aanhangertjes staan. Daar struinen we ook tussendoor.

We neuzen tussen de bakken miniaturen en geroeste onderdelen, scharrelen tussen schuurvondsten die een vermogen kosten en smullen van luxepaarden waar je makkelijk een ton voor kunt neertellen. Wat hebben wij een mazzel gehad met ons Dyaantje, vergeleken met de huidige prijzen.

Ons is een happening in Franse sfeer beloofd. In de horecahoek staan wat karretjes, met poffertjes (Hollands) of patat (Vlaams). Enkel de crèpes doen een knipoog naar iets Frans. Er klinken geen chansons, er hangen geen vlaggetjes, er zijn geen baguettes of croissantjes, rosé of champagne voor mijn part… Nee, ik kan die sfeer niet terugvinden, op het automerk na. Ik ben een mugjeszifter en moet domweg genieten van al het moois.

Leuk gevonden zijn de complete ‘huiskamers’ die her en der staan opgesteld. Doorgezakte bankstellen, antieke salontafeltjes, bejaarde vloerkleedjes nodigen uit je voeten een momentje rust te gunnen. Niet dat we daar gebruik van maken, we houden het voor gezien. We willen de -inmiddels aangevulde- parking verder inspecteren. Ik kwijl bij de mooiste voitures maar ben blij als ons allermooiste voitureke in zicht komt.

Tom wordt ingesteld op de milieuvriendelijkste route naar huis en daar gaan we weer. Op de Markerwaard- of Houtribdijk happen we vliegjes die in zwarte wolken op de warme lucht boven het koolzaad en fluitenkruid zwermen. Thuis: kussens op de tuinstoelen en eindelijk de beloofde zon in die hier wél schijnt. Sokken en schoenen uit, blote voeten in het gras. Soms is geluk zó eenvoudig.


%d bloggers liken dit: