Zomaar een toevallige ontmoeting. Vooraan op het parkeerterrein van de supermarkt staat een niet te missen groene HY camper te pronken. Die wil ik van dichtbij bewonderen, ik stap er brutaalweg op af. Geen probleem, ons (her)kent ons immers in Citro-wereld: natúúrlijk mag ik een foto maken, en wil ik soms ook even binnen kijken? Ze blijken naast deze bus nog twee Dyanes en een DS te hebben. Hij is tevens rijdende patatbakker van beroep, in zijn rode, voormalige brandweer HY bus met de naam Manfriet. In te huren voor feesten en partijen, dat zullen we onthouden. Spontaan wisselen we telefoonnummers uit en nemen we ons voor elkaar te ontmoeten om ook onze Dyane te laten bewonderen. Mijn ‘eventjes naar de Action’ is allang geen eventjes meer als ik eindelijk mijn boodschappenlijstje ga zoeken. Wat ik uiteraard thuis heb laten liggen, maar dat terzijde.

’s Avonds rijden we naar Het Bos Roept, waar het stel bivakkeert. Zien wij ook nog eens wat, nooit geweten dat we zo’n leuke camping in de buurt hebben. De achterbank uit de Dyane op het gras, een filter op een potje verse koffie, een hout gestookt kacheltje met barbecue-rooster. Hoe authentiek kun je het maken.

Ravi krijgt een voorproefje hoe het campingleven werkt. Nee, je mag niet iedereen bespringen. Nee, je mag niet blaffen naar kindertjes. Nee, je mag ook niets van de barbecue dieven. Campingleven komt er wat hem betreft op neer dat je niks mag.

Wij daarentegen vinden het beregezellig. Avonturen wisselen klus- en reistips af. We krijgen het advies de Dyane te laten taxeren, na alle reparaties is het goed te weten wat hij nu waard zou zijn. Zoetjesaan wordt het later en later, we hijsen de bank weer in de auto en zeggen gedag. Wie weet komen we elkaar ooit nog eens tegen op een Dyane- of andere Citrofielen bijeenkomst.

De volgende dag belt Gijs direct met taxateur Plettenburg en maakt een afspraak. Jawel, op het eigen clubhonk van de 2CV Club. Wisten wij veel dat er een taxatiedag was! We passen er nog precies bij, of eigenlijk net niet meer, maar dat mogen we ruim zien.

Het is een mooie zaterdag wanneer we twee uur snelweg rijden naar Ederveen. Daar aangekomen maken we eindelijk kennis met de mensen en hun eenden bij de namen die we van facebook en het clubblad kennen. We kijken ons ogen uit. Op de brug staat een rode eend met palma-bak, daarna is de wit-oranje Spot aan de beurt. De tijd begint te dringen. De rode eend met het pluimvee en die glanzend witte moeten ook nog bekeken worden. Toch mag onze Dyane -zeer vriendelijk- nu naar binnen. Iedereen moet nog ver rijden, wij zijn zeer erkentelijk voor deze verleende voorrang.

Je zou denken dat het snel gepiept kan zijn, zo’n taxatie. Maar dan heb je nog nooit een stel techneuten bij elkaar meegemaakt. Over ieder boutje en slimmigheidje wordt gediscussieerd, overal in geprikt en gepoerd. De Dyane is mooi droog, geen drupje olie te zien. Dat mag ook wel, na al Gijs’ harde werk, twee keer nieuwe cilinders, en alles wat dies meer zij. De brug zakt weer, nog een laatste rondje om de auto en door het aanwezige originele onderhoudsboekje bladeren en dan kunnen we plaats maken voor de volgende.

Blij met het resultaat rijden we tegen half 5 weer huiswaarts, het was de moeite waard. En ik had iets om over te schrijven: een mooie ontmoeting en een taxatie-avontuur. Voilà.

PS: inmiddels zijn we ook lid geworden van de Dyane Vereniging, wie weet vloeien daar nog meer avonturen uit voort…