Enkele jaren geleden kreeg ik van een collega die ik nog maar pas kende, als gebaar van erkenning en waardering, het boek ‘Schrijven voor lezers’. De opdracht die ze er voor mij ingeschreven had, luidde: ‘Ter inspiratie! Voor al die mooie beleidsstukken en aanvragen die je nog gaat schrijven.’

Eenmaal gestopt met werken was alle informatie over het schrijven van zakelijke zaken als beleidsstukken, subsidie aanvragen of project evaluatieverslagen min of meer overbodig geworden: ik ging enkel nog schrijven voor mijn éigen plezier. Een website opzetten waarmee ik mijn creativiteit en overactieve brein kon bezighouden.

De trip naar Thailand kwam op een uitgelezen moment. Hiermee kon ik mijn passie voor het schrijven van reisverhalen uitleven. Eerst in de vorm van reisverslagen per email voor de familie welke ik later inkortte tot de verhalen op de site. Dat was nog niet eenvoudig, in een enkel geval moest ik bijna de helft van de anekdotes weglaten. Wanneer dat niet lukte, maakte ik er noodgedwongen een vervolgverhaal van. Iets schrijven wat voor een ander ook nog leuk was om te lezen, kwam vooral neer op schrappen, schrappen en nog meer schrappen.

Wat een luxeprobleem.

Want wat gebeurt er wanneer de inkt is opgedroogd, de avonturen minder avontuurlijk zijn, de inspiratie naar het zuiden is vertrokken? Dan wordt ‘schrijven voor lezers’ ineens een stuk lastiger….


Schrijven voor lezers © 2011, Erik van der Spek, Sdu Uitgevers