Kijk met me mee door mijn kijkraam. Het blijft fascinerend.


Ervaring op het strand.
Leven bij de dag. De immer lachende bikinilady op het strand wil me nú iets verkopen. Desnoods morgen. Maar niet pas over een paar weken wanneer dochterlief zelf haar bikini’s kan uitzoeken. Het geld moet vandaag verdiend worden, niet over drie weken. Morgen moet het geld voor het eten van morgen worden verdiend. Zo leeft ze van dag tot dag. Altijd vrolijk, ook als ik haar op haar volgeladen brommer in de stad tegenkom: ‘helloooo madaaam, how are you!’


Een hilarische reality show in het zwembad.
In het water liggen twee middle aged ladyboys. Eentje is mager en gespierd, met grote tattoos, de ander is wat molliger en groter. De lage stemmen, adamsappels en grote handen verraden dat het van origine geen vrouwen zijn. Maar zoals ze zich hysterisch aanstellen, als 15 jarige pubermeisjes met selfies in de weer, tutten met de lange haren, gillen en joelen…. dat doet me aan mezelf twijfelen. Ben ík nou gek of zijn zij het? Wat maakt het uit, mai pen rai. Zij hebben lol en ik lach me slap.


Een chaotische feuilleton gezien door mijn balkon kijkraam.
Het pierenbad van het naastgelegen gebouw is aan renovatie toe. In mijn naïeve ondeskundigheid zou ik zeggen: leegpompen, alle tegels eruit jekkeren, scheuren en gaten dichten, volstorten, gladstrijken, tegelen, voegen en kitten, schoonmaken en weer vol laten lopen. Te naïef. This is Thailand.

Hier probeert men elke dag opnieuw het badje droog te krijgen met een bezem, een trekker, een blik en een emmer. Dat kan. Dat er geen pomp of waterzuiger voorhanden is.

Vervolgens worden volkomen willekeurig vierkantjes tegels met de hand uitgebikt. Dat kan ook. Dat er even geen jekkeraar beschikbaar is.

De losse scherven worden in grote zakken geschept die keurig aan de rand gezet worden. Om daar te blijven staan. Te zwaar om te tillen.

Die uitgehakte vierkantjes blijven een paar dagen zo liggen. De boel stroomt weer vol, het regent hier vrij vaak en de scheiding met het grote bad is niet waterdicht. Het droog-bezemen begint weer van voren af aan.

Dan komt er een teil tevoorschijn waarin cement gemixt wordt met een tandartsboor. De vierkantjes kunnen worden volgestort. Als de zon schijnt worden er kleine kleurige parasols boven de vierkantjes geplaatst en als het een dag later stormt wordt er een grote ventilator op drie poten bij gezet. Heel logisch. Behalve die ventilator in de storm, daar begrijp ik nix van.

Na een paar dagen stilgelegen te hebben, kunnen de vierkantjes na het droogharken betegeld worden. Let wel, dit hele proces van uitbikken tot en met tegelen wordt geknield, gehurkt of plat op de kont gezeten uitgevoerd. Of er nou nog water in staat of niet.

Een opzichter komt met een stalen buis op de overgebleven tegeltjes stuiteren om te horen welk vierkantje nog meer aan vervanging toe is. Waarna het hele gedoe weer opnieuw begint. Al twee, drie weken lang. Vierkantjes tegelen in een rond pierenbad. Het zal me benieuwen of dat ooit nog goed komt.

20180625_125840

Tot onze verrassing zien we wanneer we uit Cambodja terugkomen dat het badje helemaal keurig netjes klaar voor gebruik is.