En ja, dit wordt het uitzicht…

Nog dizzy, net uit het ziekenhuis na de gemene virusaanval, kunnen we terecht in de woontoren waar Gijs’ collega ook woont, dezelfde als waar we eerder op 29 hoog van het mooie uitzicht genoten. We zien praktisch hetzelfde appartement en ongeveer hetzelfde uitzicht, maar dan op de 10 verdieping. Ik ben gelijk om. Er wordt nog iets van de prijs af geknibbeld waardoor we uiteindelijk maar net iets boven budget uitkomen.
We hebben een huis!

Het is lastig te omschrijven, het onwerkelijke gevoel dat het er nu toch van is gekomen.
We zijn in Thailand, we hebben een woning, maar wat heeft het gekost? Als ik nu hiervandaan terugdenk aan de tijd die achter ons ligt…

Als we nou eerst maar die knoop durven door te hakken.
Het wachten, het lange wachten tot er eindelijk een besluit genomen kon worden.
De tijd leek te kruipen.
En dan: als we eerst maar eens konden boeken.
Als we eerst maar eens de tickets hadden.
Als we nou eerst maar in dat vliegtuig zitten.
Als we er eerst maar eens zijn.

Afscheid nemen. Afscheid van mensen en patronen. Zoveel lijntjes doorknippen, lijntjes oprekken over werelddelen heen.

Maar nu zijn we er gekomen, we hebben alles stap voor stap doorlopen. En nou hebben we een woning die ook stap voor stap tot een tijdelijk thuis gemaakt kan worden. We hebben hard gewerkt, de eerste tropische buitjes meegemaakt, de eerste ziekte doorstaan.
Het is lastig te omschrijven wat er op dit moment, in deze broeierige bubbel tussen wat was en wat komt, door me heen gaat. Wat en wie hebben we achtergelaten, vooruitkijken naar wat gaan we nog meemaken, waar gaan we nu heen, welke patronen gaan we ontwikkelen, welke nieuwe mensen gaan we leren kennen.
Welk avontuur zal er voor ons in het verschiet liggen?

 

Eerste impressie, met altijd weer die sunset….
Dat heb je wanneer je pas na werktijd kunt afspreken.


 

%d bloggers liken dit: